Kriebelen

 "Ik zie je zitten, Jo"

"Hoe bedoel je?" Nou, ik zie je zitten op de grond".

Ik kan er even niet om lachen. Al maanden niet. Want zolang verwaarloos ik het huis eigenlijk. Ik heb boven een soort van kalender. En als ik de bovenverdieping doe verander ik de datum.

26 oktober geeft ie aan. En zolang heb ik eigenlijk alleen het hoognodige gedaan. De kastenkamer is inmiddels een beestenbende. Er ligt (ongestreken) was en het speelgoed slingert ook lekker rond. Mijn kleedkamer is afgeladen vol met spullen van beneden. Mijn vachtjes, kussentjes, plantjes en meer staan er nog steeds opgeslagen. Ik kan mijn  kont niet keren. Kerstboom erin, spullen eruit. Helaas ging de kerstboom er wel uit maar de spullen bleven er ook uit.

Lief houdt van een serie bij het ontbijt. Uitgebreid koffiedrinken en dan is het half elf.

"Dan kom ik niet meer van de grond" zeg ik.

Ik moet echt vroeg opstaan en vroeg beginnen anders wordt het niks.

Afgelopen weekend was ik het zat. Het begon te kriebelen. Mijn koelkast plus vriezer waren broodnodig aan een ontdooibeurt toe. Dus hup, stekker eruit.

De halve ochtend afgelopen zaterdag er mee bezig geweest. Maar hij blinkt weer en ik blij. Meteen maar wat kasten gedaan. En bovenop de kasten en een plank. Zondag in de kamer bezig geweest. Wat voorwerken of werk verdelen.

Gisteren de kamer verder gedaan. Onder de banken, achter de banken, ramen gelapt en alles, echt alles van zijn plek gehad. 

De bedoeling was om vandaag verder te gaan. Maar de kleinkinderen kwamen. Zoon bracht ze en haalde ze vanmiddag weer op. Zolang je maar één persoon op bezoek mag krijgen doen we het even op deze manier.

Morgen de keuken en misschien de hal. Op z'n laatst ben ik donderdag met de benedenverdieping klaar.

Pffff..... en dan boven nog.

Maar het geeft letterlijk een opgeruimd gevoel.

Liefs Joanne