Met pensioen en dan?

Zoals ik eerder al schreef zijn Lief en ik heel verschillend. Ik ben een ochtendmens, Lief een avondmens.

"Dat wordt een gezellig huwelijk", zei ik. "ik lig om 10 uur op bed en jij gaat pas om 2 uur richting je bedje.".

Ik ben een zoetekauw, Lief houdt van hartig. En als hij al snoept is het mierzoet wat ik weer verschrikkelijk vind.

Drop vind ik lekker behalve de drop die Lief eet.

Lief houdt van Indonesisch eten, pasta's en verder wat nog meer buitenlands.
Ik at alleen maar Hollandse pot. Van nasi had ik weinig gehoord, laat staan gegeten.

Twee mensen konden niet meer verschillen dan Lief en ik. Maar liefde maakt blind. Heel erg blind.

Wij hadden een druk leven. Met een stel kinderen, werk en altijd en eeuwig aan het verbouwen hadden wij weinig tijd om na te denken. Wij werden geleefd en rolden 's avonds doodmoe ons bed in.

Schoolreisjes, leesmoeder, knutselen voor Sinterklaas, ouderavonden, zorgen dat ze hun huiswerk maakten, het was een hectische periode. En het sporten en zwemles drie keer in de week nam ook veel tijd in beslag. Die je niet aan elkaar besteedt.

De kinderen werden ouder, kregen een vriendinnetje, wat ook wel weer uit ging. Lief en ik zaten wat vaker alleen. Onwennig ook zo zonder kinderen.

Het verbouwen hield ons bezig. Er was altijd wel wat te doen en we deden alles zelf. Een gouden team wat dat betreft. Lief was heel handig met elektra en meer en ik vond schilderen geweldig.

In 2010 werd onze buurt gerenoveerd. Alleen de binnenmuren stonden nog. Het zou maanden in beslag nemen. En het was koud! De hele dag moest de voordeur open blijven voor de bouwvakkers. 

Lief kreeg last van zijn rug. Het werd steeds erger en in november van dat jaar heb ik 's nachts de spoedpost gebeld. Hij verging van de pijn.
De dokter moest over de loopplank naar binnen.

Het bleek een dubbele hernia te zijn. Het was een weekend en die maandag naar de huisarts geweest die vond dat Lief het eerst maar een maand moest aankijken.
Het beviel hem wel thuis. Hij nam zijn rust en het ging heel langzaam wat beter. Om de paar weken moest hij bij de Arbo arts verschijnen. Maar Lief kon nog niet aan het werk.

Inmiddels was ik aan de binnenkant van ons huis begonnen. Want de buitenkant was bijna klaar. Lief kon nog niet veel maar hielp waar hij kon.

Hij moest weer aan het werk. Eerst twee uurtjes per dag en elke week werd dat opgevoerd. Hij had er geen zin in. Dat thuis zitten beviel hem wel.

En die hernia was het begin van het einde van zijn loopbaan.

(Wordt vervolgd)

Liefs Joanne