Niets bijzonders

-

De kleinkinderen komen morgen weer. Ik lijk wel een langspeelplaat die blijft hangen. Heb toch wel het gevoel dat het bijna alleen maar over hen gaat. Maar dat is ook bijna het enige wat ik mee maak.

Zoon moet morgen weer naar het ziekenhuis voor zijn MS. Hij blijft redelijk stabiel. Nog wel. Hij komt ze brengen, drinkt een kopje koffie en gaat dan naar het ziekenhuis.

Het zijn donderstenen en schatten op zijn tijd. 

Ik ben ook blij dat de scholen weer beginnen. Voor zoon en schoondochter en de kinderen. En deze opa en oma. Maar tegelijkertijd ben ik best een beetje bang. De Britse variant is in opmars. En ook besmettelijker. We wachten het af.

Verder gebeurt er niet zoveel. Op een gegeven moment weet je ook niet meer wat je moet schrijven. Best een beetje saai eigenlijk. Ik ben een huismus. Maar deze mus wil ook wel weer eens een keertje vliegen.

We houden de moed er in.

Liefs Joanne

Reacties

  1. Iris Papilio5 februari 2021 om 09:52

    Nog even doorbijten hè.. Gelukkig hebben we de langste tijd wel gehad. Geniet van je kleinkinderen! Liefs

    BeantwoordenVerwijderen
  2. nicole orriens5 februari 2021 om 10:21

    Ik heb altijd het idee dat als je op dat punt komt, het gelegenheid biedt om een soort reis naar binnen te maken, en daar van alles nieuw te ontdekken.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Mirjam Kakelbont6 februari 2021 om 21:12

    We maken weinig mee door dat k-virus. Ja, ik weet dat je het met een c schrijft (-: Zó in herhaling vallen, vind ik je niet. Je bent te hard voor jezelf. Bovendien, als je je blog als een (soort) dagboek ziet, mag je in herhaling vallen.
    Ik houd mezelf voor dat het van nu af aan alleen maar beter kan worden. Que lockdown. Dat lukt niet elke dag.
    Wees lief voor jezelf ♥
    Dikke liefs!

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen