Dubbel fout

Ik was zestien toen ik bij mijn eerste baan begon. Toen ging alles anders. Iemand kwam bij je thuis en daar had je een gesprek. En ter plekke aangenomen. Het salaris gaf de doorslag. 433 gulden per maand!

Ik werd ambtenaar. En de flauwe grappen waren niet van de lucht. En dan ook nog eens bij het bedrijf met de bekende blauw envelop. Ik zag dat allemaal niet. Voor mij was het een baan met allemaal jongelui op een grote afdeling. Waar alles nog handmatig werd verwerkt.
's Morgens kreeg je een stapel girokaarten en die moesten worden afgeschreven in grote kohieren. Zo heette dat. Als je geluk had had de persoon alles netjes vermeld. Maar het kwam vaak voor dat ik het nummer nergens kon vinden. Dan belandde het in een apart vak. En de rest wat volgde was niet zo leuk.

Dus besteedde ik regelmatig aandacht aan dit soort zaken. Ik belde de mensen op, legde uit waar het om ging. Sommige mensen waren blij, anderen maakten je uit voor alles wat mooi en lelijk was.
Ik werd wel steeds makkelijker. "Dan maar niet", dacht ik. En gooide de kaart terug in de bak.

Ik was naïef. Vertelde vol vuur over mijn baan. En dat de mensen terughoudend werden of hun gezicht betrok, dat zag ik niet.

Lief werkte er ook en zei vaak genoeg dat ik niet moest zeggen waar ik werkte. Maar die goede raad gooide ik in de wind.

Ik was al een tijd getrouwd en werkte inmiddels niet meer bij het blauwe enveloppen bedrijf. Lief nog wel. En ik begon bibberend aan mijn eerste rijles. Het had maanden gekost eer ik in die auto durfde te stappen. De rij-instructeur begon een gesprek. 
"En waar werkt je man?"
Ik begon te vertellen over zijn werk. Inmiddels een paar rangen hoger. En hij stuurde mensen op pad. Je kent dat wel. Maar werk is werk, zo dacht ik.

Instructeur verslikte zich in zijn koffie. Zijn toon veranderde en dat bleef mijn hele rijles gebeuren zo. Laat hij nou de grootste mot met dat bedrijf hebben. Ik ben niet van rijschool veranderd. Het kostte mij al de grootste moeite om hier aan te beginnen. Dat ik zijn auto in de prak reed tijdens mijn examen en ik zijn ontzette gezicht zag, hoe het met mij ging interesseerde hem niet,  gaf mij toch wel een bepaald gevoel. Een goede afsluiting vond ik.

Dat realiseerde ik mij wel. Dat mensen het mij persoonlijk gingen aanrekenen als ze problemen hadden.
Dus als iemand vroeg waar Lief werkte zei: "Op een administratiekantoor".

De blauwe enveloppen hield ik achterwege.

Liefs Joanne