Zwijmelen * Vijf jaar* op Zaterdag

Lieve Mam

Maandag is het alweer vijf jaar geleden dat je niet meer bij ons bent. Of is het pas gisteren? Want zo voelt het wel.

Het kwam onverwachts. Je keek zo uit naar je operatie. "Volgende week spring ik weer over het hek", zei je. In de vroege morgen van 15 maart was er dat telefoontje uit het ziekenhuis. Je was langzaam in je slaap weggegleden. De wereld stond even stil. 

Ik koester de mooie herinneringen. Vooral de avonden dat ik aan je bed zat. Jij met een kopje thee, ik met een kopje koffie. We hebben gelachen en gehuild. En elke avond afscheid genomen en gezegd dat het goed was.

De dag van je overlijden was vreemd. En ook wel weer gezellig. Hoe gek dat ook klinkt. Want er moest veel geregeld worden en wij haalden met z'n allen herinneringen op. Samen gegeten en 's avonds zijn we naar je toe gegaan.

Dat hebben wij nog veel malen gedaan. De dag van het definitieve afscheid brak aan. En ik weet zeker dat je bij mij was. Want ik zou voor het eerst in het openbaar spreken. Het oefenen ging niet zonder tranen. Maar die ochtend, in alle vroegte met een kopje koffie daalde er een soort rust over mij. En ik wist dat het goed was.

Ik mis je nog elke dag. Voor altijd in mijn hart.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne