Uitslag

Vandaag had ik om 11.50 uur een afspraak in het ziekenhuis voor de uitslag. Ik moest twee weken wachten. En eerlijk gezegd zat ik er best een beetje mee. Wat het is. Je haalt je de gekste dingen in je hoofd. 

Lief ging niet mee. Hij zette mij wel af bij het ziekenhuis. Na afloop wilde ik wel naar huis lopen. 
De wachtkamer zat redelijk vol. Met zwangere vrouwen. Het was tenslotte de afdeling gynaecologie. Ik was er om kwart voor twaalf. En het wachten duurde lang. Zeker als je in je eentje bent. De wachtkamer liep leeg en ik zat er nog. Zelfs vrouwen die na mij kwamen waren al weg.

Uiteindelijk werd ik geroepen. Lichtelijk gespannen ging ik zitten. Maar ze zei gelijk dat het biopt geen rare dingen liet zien. met andere woorden, niet kwaadaardig.
Wat het wel liet zien is dat het een ontsteking is. Ze dacht nog even aan Lichen Sclerosis. Maar dat is het ook niet. Gelukkig.

Een onschuldige, maar lastige kwaal. Maar wat precies dat wist ze ook niet. Toch maar weer een andere gynaecoloog erbij gehaald. Dezelfde als vorige keer.

Die was resoluut. Streepte weg wat het niet was. En wat het dan wel kan zijn. Maakt ook niet uit. Twee weten meer dan één. Maar dat gepor (sorry voor het rare praatje) werd ik wel zat.
Niks ernstig. Een schraal plekje, een schimmelinfectie of toch gewoon een ontsteking. 
Ik krijg twee soorten zalf. Eén met hormonen en één zonder. Kijken of dat helpt. Je moet niet gaan googelen want dan is het middel erger dan de kwaal.

Over vier weken moet ik terug komen. Een afspraak heb ik al.

In de hal van het ziekenhuis heb ik Lief gebeld

Inmiddels kwart voor twee. Ik had mijn telefoon uit gezet en zag dat hij drie keer gebeld had. Met een kopje koffie in het kort uitgelegd wat het was. Voornamelijk wat het niet was. 

Mijn vader zou zeggen: "Dat is een taart waard!"

En dat heb ik gedaan. Een heerlijke taart gehaald.

Liefs Joanne