Zwijmelen * Veertig jaar* op Zaterdag
11 juli was het veertig jaar geleden dat wij verhuisd zijn. Van het Gooi naar de Polder. Een nieuwe stad en het was echt pionieren. Zand, zand en nog eens zand. En heel veel wind. Een paar houten keten als winkels. Acht in totaal. Wat was het wennen!
Wij hebben er veel meegemaakt, onze kinderen zijn er opgegroeid. Wij hebben de stad letterlijk zien opbouwen. Hoe vaak wij niet wakker lagen van die heipalen.
Lagere school, middelbare school, alle zwemlessen. Het op en neer rijden naar onze werkplek. Er reden nog geen treinen.
Bloed, zweet en tranen zitten in het huis. Eeuwig verbouwen, dat deden wij. Maar het is wel heel erg mooi geworden.
Veertig jaar. Wat een tijd. En toch is het omgevlogen. Nog steeds het ouderlijk huis van de kinderen. En de school staat er ook nog. Dan vertellen wij de kleinkinderen dat hun vader daar nog op school heeft gezeten. Dat kunnen zij zich niet voorstellen.
Wij hopen nog heel veel fijne jaren hier mee te maken. Maar dat zit wel goed.
Liefs Joanne
Zo lang in hetzelfde huis blijven wonen, ik denk nu ook wel eens, moet toch heerlijk zijn. Het ouderlijk huis voor je kroost, dat is toch prachtig. Ik ben heel vaak verhuisd. Op Ă©Ă©n huis na, dat ik niet fijn vond, maar gelukkig was het tijdelijk en dat wisten we, heb ik heerlijke huizen gehad. En ze pasten me allemaal als een handschoen. Ach zo loopt het leven en dat dit niet mijn laatste huis is dat weet ik wel zeker. Ik hoop dat jullie nog heel lang, heel fijn samen daar zullen blijven wonen.
BeantwoordenVerwijderen