Ik ben er nog hoor!

Het is al wat langer geleden dat ik wat schreef. Geen zin, geen inspiratie, wie zal het zeggen. Maar ineens kwam het toch weer boven drijven. Het begon te kriebelen. En ik was ook toe aan een andere lay-out. Een beetje fröbelen is altijd leuk.

Alles gaat hier nog steeds zijn gangetje. Al is het oppassen een beetje in het slob geraakt. De ene keer kleinzoon ziek, de andere keer kleindochter, vakantie en meer dingen. Momenteel ook niet maar daarover een andere keer.

Van de zomer heerlijk naar lieve mensen op de camping geweest. En ook een nachtje blijven slapen. Lief niet. Die ging naar huis. Geen kampeerder, zegt hij. Maar dit is nauwelijks kamperen te noemen. Drie slaapkamers, een badkamer met douche en toilet, een ruime woonkamer en een volledige keuken.

Het is echt genieten. Ik hou er van. Het chalet kon wel een opknapbeurt gebruiken aan de buitenkant. Diverse offertes werden aangevraagd. Of stervensduur of pas plek in 2023.

"Dan help ik jullie toch!" riep ik enthousiast. Toen ze aangaven om het zelf te doen. En zo gebeurde het dat wij met een stel op de ladder stonden, schuren en nog eens schuren. Schoonmaken en in de grondverf zetten. Inmiddels staat alles in de grondverf en een gedeelte in de lak. In het voorjaar weer verder.

Mijn zenuwtjes zijn nog steeds een beetje op de loop. De ene dag gaat het beter dan de andere dag.

Half oktober overleed de vader van mijn schoonzus. De vrouw van mijn jongste broer. Heel onverwacht en voor iedereen een schok. Lief en ik zijn naar de crematie geweest. Het was een mooi afscheid. Maar het is nog steeds onwerkelijk. Het doet je weer beseffen dat alles eindig is.

Was ik net een beetje gewend aan minder afstand, sta ik weer te zwaaien naar middelste zoon. Maar wij hebben wel een paar keer geknuffeld. De mondkapjes liggen alweer klaar. Maar die heb ik altijd standaard in mijn tas zitten.

In december weer naar de gynaecoloog. Dat gaat gelukkig goed. Een stuk beter. Nu de rest nog.

Liefs Joanne