Zwijmelen* Veel te laat* op Zaterdag

ff

Ik was zestien en mijn eerste liefde achttien jaar. Mijn buurjongen die heel erg vasthoudend was. Ik vond hem niets aan. Kreeg de kriebels van hem omdat hij er gewoon altijd was. Maar ineens sloeg de vonk over.

Het duurde even maar ik werd verliefd, erg verliefd.

Het was een turbulente tijd. Want ik kreeg last van mijn blindendarm. en de aanvallen die daarmee gepaard gingen hadden een behoorlijke impact. Niet alleen op mijn lijf maar ook op mijn relatie. Mijn eerste liefde vond het maar niets, een vriendin die wat mankeerde. In die tijd hadden wij allebei eindexamen gedaan en de feesten gingen voor mij niet door. Wel voor hem.

Mijn ouders ergerden zich groen en geel aan hem. En dat vertelden ze ook aan zijn moeder, onze buurvrouw. Het werd ruzie. En einde relatie. Niet mijn idee.

Mijn blindendarm werd verwijderd en de liefde bloeide weer op. Maar dan in het geheim. Want mijn ouders vonden hem nog steeds niks. Maar liefde maakt blind. Zeker in mijn geval. Ik had een vriendin die als buffer diende. Ik zei dat ik naar haar ging maar ging met eerste liefde op stap. Die later niet zo trouw bleek te zijn. Hij vond mijn vriendin iets te leuk. Einde relatie en einde vriendschap.

Ik heb tranen met tuiten gehuild. Was behoorlijk verdrietig. Maar alles slijt en ik kwam Lief tegen. Waar ik vanaf het begin hoteldebotel van was.

Eerste liefde zag het met lede ogen aan. Wij waren buren en zagen elkaar nog steeds erg vaak in het voorbijgaan. Hij kreeg spijt. Heel erg veel spijt.

Ik ging trouwen en eerste liefde bekende dat hij mij nog steeds erg leuk vond. Meer dan leuk. Maar helaas voor hem kwam dat veel te laat. Had hij maar eerder moeten bedenken.

Ze zeggen wel eens dat je je eerste liefde nooit vergeet en oude liefde roest niet. In mijn geval klopt het allebei niet. Een kwal was het.

Zijn bekentenis kwam gewoon veel te laat.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja

Liefs Joanne