Afwachten

 Tik-tak....tik-tak...tik-tak....

Het is mij nooit opgevallen, die klok. Verder is het muisstil.

Het is 02.30 uur. Lief heeft mij geïnstalleerd op de bank.  Kussen onder mijn hoofd, kussen onder mijn voet en een opgerolde handdoek als steun in mijn knieholte. Voor zover je die nog kunt vinden met dat gips. Een vest en een plaid. Meer wilde ik niet.

Ik kijk om mij heen. Er valt behoorlijk wat licht naar binnen bij de keuken. Ze hebben zeker een andere lamp in de lantaarnpaal gedraaid die voor ons huis staat. Goed tegen inbrekers.

Zoon is naar huis en Lief is naar bed. Voor het eerst in 47 jaar lig ik alleen. Nou, voor de tweede keer. Als je de nacht na de bevalling van jongste meerekent.

Ik kan niet in slaap komen. Van de pijn, de schrik en een beetje een onwerkelijk gevoel. Tegen zes uur viel ik in slaap. Tot acht uur.

Ik kan niet veel. Ik mag niet lopen en mijn been voelt loodzwaar. Ik zit op de bank met een speelgoed box van de kleinkinderen en een kussen erop voor mijn been. Die moet omhoog blijven. De zwelling moet weg.

De kinderen zijn erg geschrokken.  En hebben alle  hulp aangeboden. Heel lief maar wij redden het wel. Tenminste, Lief dan. Want alles komt op zijn bordje.

's Avonds word ik helemaal geïnstalleerd.

"Heb je water, je medicijnen, afstandsbediening van het licht, van de tv, je bril, je pufje? En niet te vergeten je handgel"  Daar ben ik blij mee. Ik kan niet steeds naar de kraan om mijn handen te wassen.

De tweede nacht ging in. Overdag geprobeerd wat slaap in te halen op de bank. Ik kan niet met krukken lopen. Ik heb het geprobeerd in het ziekenhuis. Maar ik ben niet sterk in mijn armen en daarbij ben ik erg bag om te vallen.

"Dan is er geen botje meer heel", zei ik.

Inmiddels maandag word ik gebeld door de gipskamer Ik heb vrijdag een afspraak. 11 februari. Dan wordt er verder gekeken. Wanneer de operatie plaats vindt.

Voor nu is het afwachten en er het beste van maken.

Liefs Joanne