Een goed Begin?

Soms word je met je neus op de feiten gedrukt. Wat er echt toe doet in het leven. Waar je blij van wordt. En niet alles vanzelfsprekend is.

Ik zat niet lekker in mijn vel. Mijn blog schandalig verwaarloosd. Maar in het nieuwe jaar zou ik er weer vol tegenaan gaan. Maar ik kwam niet van de grond. Pas rond 10 januari de kerstboom verwijderd.

Mezelf op een gegeven moment een flink schop onder mijn kont gegeven. En aan de gang gegaan. Grote schoonmaak in januari. Heerlijk weer een schoon en opgeruimd huis. Beetje bij beetje mijn oude gedoetje terug.

"Nog één vertrek en dan ben ik klaar", zei ik tegen lief. "Dan pak ik ook het autorijden weer op.
Sinds juni vorig jaar niet meer gereden. Door corona en wij hadden een andere auto.

Zaterdag 5 februari. Ik was in een vrolijke stemming. Lief had boodschappen gedaan en ik ging nog even door het huis. Daarna wat drinken en de volgende dag naar middelste zoon.. Heerlijk vooruitzicht. Nog even het overloopje dweilen en klaar!

Ik heb daar speciale slippers voor. Met een zool die stroef is. Maar helaas was er eentje een beetje kapot. Dus toen ik een leuk stel zag heb ik dat gekocht. Een blij ei.

Het gebeurde in een fractie van een seconde. Mijn linkerbeen vloog naar voren in een spagaat. En mijn rechterbeen eindigde in een rare houding onder mij. Een hele harde klap. Een behoorlijke smak. En daar lag ik. Zoveel pijn. Lief hoorde niets. Die zat achter de pc met een koptelefoon op naar de Olympische Spelen te kijken. Ik ben boven aan de trap gaan zitten. Mijn rechtervoet stond naar buiten. Niet goed, dacht ik nog.

Op mijn billen naar beneden geschoven. Ik hield mij aan de leuning vast. Eenmaal beneden werd alles zwart voor mijn ogen. Ik had het gevoel flauw te vallen. Ik riep heel hard naar boven. Een paar keer. Uiteindelijk hoorde Lief mij.

"Kun je komen?" piepte ik.

Uitgelegd wat er was gebeurd. Lief schrok. En ik bibberde over mijn hele lijf.

Steunend op hem naar de bank gestrompeld. Meer gehinkeld op mijn linkerbeen. "Het is niet alleen mijn enkel, ook mijn knie", zei ik.

De spoedpost gebeld. Tegenwoordig mag je niet zelf meteen naar de EHBO. Een arts moet je doorverwijzen. Inmiddels kwart voor drie kreeg ik een pinnig mens aan de telefoon. Ik kan het niet anders omschrijven.

"Wat is de klacht?"

Ik legde alles uit.

"Heeft U de enkel al gekoeld?""

Lief pakte een koelelement en deed dat bij mijn enkel. Zo goed en kwaad als het kon. 

"Ik heb om 16.20 uur nog wel een gaatje", zei de pin.

"Ik kan niet lopen", zei ik. Ik dacht dat ze het wel begreep na mijn complete uitleg en mijn voet die de andere kant op wees.

"Gooi er maar een paracetamolletje in en dan gaat de pijn wel weg. Ik zie U over een uurtje".

Ik had al twee paracetamols naar binnen. Maar lopen ging niet. Ik kon nog geen centimeter lopen.

"Mevrouw", zei de pin, "voor een verstuikte enkel komen wij niet. PUNT!!"

En daar kon ik het mee doen.

(Wordt vervolgd)

Liefs Joanne