Stom....stom....stom....

 "Het is niet goed hoor"`

Lief had mij geïnstalleerd met een kussen onder mijn enkel. En een koelelement. 

"Vast verstuikt. Over een paar dagen loop je weer", zei hij optimistisch.

Ik keek naar beneden. Inmiddels had mijn enkel alle kleuren van de regenboog. Was ook  twee keer zo dik. En behoorlijk pijnlijk.

Ik had het niet gered naar de deur. Met moeite naar de bank en geen centimeter verder.

Ik wilde afbellen. Inmiddels iets verder dan de afspraak.

De telefoon ging.

De pin aan de lijn.

"Waar blijft U?  Afspraak vergeten? Nu zijn er veel mensen die onnodig moeten wachten  omdat U niet op komt dagen!"

Lief was in staat om haar door de telefoon te trekken. Rood aangelopen en de stoom uit zijn oren.

Eerst legde ik nog vriendelijk uit dat ik niet kon lopen. Dat het echt niet ging. Maar de pin was er doof voor. Afspraak was afspraak. En er bestonden toch niet voor niets paracetamolletjes?"

Ik heb het gesprek beëindigd. 

Stom....stom....stom....

De film bleef zich maar afspelen in mijn hoofd. Hoe het gebeurde. Had ik het kunnen voorkomen? Spijt, heel veel spijt. En nog meer.

Maar ik schoot er niets mee op.

Inmiddels half negen en vele pogingen verder om te lopen zei ik tegen Lief dat het echt niet ging.

Dat ik zo de nacht niet in wilde.

"Dan moet je weer bellen", zei hij.

Dit keer een aardige man aan de lijn. Heel begripvol. Hij zou een arts mij teug laten bellen. Wat ook gebeurde.

Het kwam op hetzelfde neer. Ik moest naar het ziekenhuis. Voor een foto. Maar nu op een vriendelijke, begripvolle manier.

Ik belde zoon. Alles uitgelegd en of hij kon helpen. Lief kon niet alleen met mij naar het ziekenhuis. Ik had meer steun nodig.

Na de eerste schrik is hij in de auto gestapt. Eenmaal hier hebben ze mij in de auto gehesen. Met moeite. En heel veel pijn.

In het ziekenhuis kon ik gelijk door naar de röntgen. In een rolstoel. Wat een opluchting was. Want lopen ging niet. Zoon ging mee naar binnen en Lief zette de auto weg.  Maar door Corona mocht je maar met z`n tweeën  naar binnen. Dus belde zoon naar zijn vader en zei dat hij wel naar huis kon. Wij wonen vlakbij het ziekenhuis. Dus dat was geen probleem.

En toen begon het lange wachten. 

Ik werd eerst opgehaald voor de foto. Of foto`s, zeg maar. Twee verpleegkundigen hielpen mij op bed. Met een verrijdbaar apparaat werden er foto's van mijn enkel gemaakt.

"Klaar", zei ze.

"En mijn knie? "vroeg ik.

Maar dat had de arts niet aangevraagd. Alleen de enkel.  

Ik werd emotioneel. Barstte in huilen uit. Van de spanning, de pijn, alles bij elkaar.

"Moet ik dan eerst naar de arts die naar de enkel kijkt? Daar moet ik al een uur op wachten. En dan weer terug voor mijn knie. En dan weer een uur wachten?"

Ze kreeg medelijden. Gelukkig. En besloot toch maar een foto van mijn knie te maken. En toen was er ineens bedrijvigheid. Van links, rechts, onder en boven. Vijftien foto's. Echt.

Ik werd weer terug gereden naar de wachtkamer. Zoon dronk koffie, ik water.

Na een eeuwigheid (zo leek het) kwam er iemand naar ons toe.

"Op de foto is een breukje te zien", zei ze.

"Waar? "vroeg ik.

Maar vanwege de privacy mocht zij daar niets zeggen.

Ik werd naar een andere kamer gebracht. Met allemaal botbreuken.

Daar werd mij verteld dat mijn enkel op drie plaatsen gebroken was. En mij  knie op twee plekken.

Ik moest er van bijkomen.

"Dat wordt dus gips", zei ik.

"En een operatie", zei de arts.

Liefs Joanne