Kierewiet

-

Echt waar. Ik heb slapeloze nachten gehad van een ruggenprik. Iedereen gevraagd die kwam of ze daar ervaring mee hadden. Maar het was het ei van Columbus. Wat een uitvinding. Deed geen zeer. Hoogstens een speldenprik. Ook aan mijn broers gevraagd. Allemaal aan hun knie geopereerd. met ruggenprik. Het zit in de familie, die knie. Ooit een gebroken knieschijf gehad. Maar toen was er geen operatie mogelijk.

Ook veel aan mijn moeder gedacht. Ik slaap beneden omdat ik onmogelijk de trap op kan. En als het dan al lukt hoe kom ik in en uit mijn bed. Het werd toch apart slapen.

Zo 's avonds in het donker en alleen keek ik naar de foto van mijn moeder. Tenminste in die richting. En ik hoorde haar stem: "Han", zei ze. Mijn moeder noemde mij altijd Han. "Han, als je ooit geopereerd moet worden vraag om een ruggenprik". Mijn moeder zweerde erbij. Volledige narcose wilde zij niet. En dat kwam door mijn oma.

Ik was een jaar of achttien, negentien en mijn oma werd geopereerd. Aan haar buik. Maar de wond ging niet dicht. Ze hebben van alles geprobeerd. Dus wilden ze een soort matje over de wond leggen. Een laatste poging. En dat moest onder volledige narcose.

Eind van de middag werd ik door mijn moeder gebeld. Het ziekenhuis belde en het ging heel slecht met oma. Of iedereen maar wilde komen. Lief gebeld en wij naar Utrecht. Inmiddels had de familie zich verzameld en de arts kwam langs om het één en ander te bespreken. Per groepje gingen wij naar oma. Die volledig de weg kwijt was.

"Haal de was binnen, het gaat regenen", zei ze tegen mijn vader. "En zie je al die mooie vissen? "En wees naar het plafond. Om het vervolgens op een schelden te zetten en ineens viel ze achterover. Ogen dicht en geen beweging. Daar gaat oma, dacht ik.

Wij moesten met spoed de kamer verlaten. Terneergeslagen zaten wij bij elkaar. Wachtend op nieuws.

"U kunt naar haar toe", zei de arts Meer niet.

Ik ben het nooit vergeten. Oma zat recht overeind in bed. Gezond en blakend. Vol enthousiasme dat iedereen op bezoek kwam. "Wat leuk! Wat lief! Ze raakte niet uitgepraat.

Dat bij iedereen de mond open viel van verbazing hoef ik niet uit te leggen.

"Helemaal kierewiet", zei mijn moeder.

En met dat in mijn achterhoofd dacht ik toch maar na over een ruggenprik.

Liefs Joanne

Reacties

  1. Janne2 maart 2022 om 06:22

    Wat een leuk verhaal over je oma! Mijn man is 2 keer aan zijn enkel geopereerd, beide keren meteen ruggenprik. Toen mijn blindedarm plotseling verwijderd moest worden, vroeg ik om een ruggenprik en werd hartelijk uitgelachen. Volledige narcose: sinds er in een ziekenhuis in Almelo een jonge vrouw geopereerd werd onder narcose en in coma bleef, vind ik volledige narcose vreselijk.
    Ik hoop dat je snel weer opknapt!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mevrouw W.2 maart 2022 om 07:13

    Een jaar of 30 geleden kreeg ik volledige narcose en toen ben ik daarna toch ziek geweest! Ik heb twee dagen moeten overgeven. Toen ik zeven jaar geleden weer volledige narcose moest, vertelde de anesthesist dat er in die jaren veel veranderd en verbeterd was. Ik ben gelukkig ook niet ziek geweest na deze operatie.
    Bij de keizersnee van onze oudste was ik zóóó blij met de ruggenprik: na anderhalve dag weeën voelde ik opeens niks meer :)

    BeantwoordenVerwijderen
  3. MelodyK3 maart 2022 om 10:40

    Ruggeprik heeft alleen maar voordelen.... ik kan het je niet 100 maar 1000% aanbevelen... toitoitoi

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Elisabeth 4 maart 2022 om 10:37

    Lieve Joanne
    Fijn dat ik je blog weer terug heb gevonden met hulp van mevr W .Meis wat een ellendige toestand en ik ben erg erg van geschrokken van je verhaal .Jeetje wat zo'n val kan veroorzaken en walt moet jij een pijn gehad hebben .En idd je had 112 moeten bellen ,en zeker aangifte doen over het gebeurde ,dit is te er voor woorden dat je zo afgewimpeld word .Ik ben vorig jaar van mijn fiets gereden door een idioot van post nl met zijn bestel bus en ben er gelukkig goed van afgekomen ,ik had gekneusde ribben en was bont en blauw. Meneer nam de binnenbocht in een smal straatje en past daar lag ik op straat . Ik wens je heel veel sterkte en beterschap
    Liefs Elisabeth

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Joanne4 maart 2022 om 10:45

      Fijn wat van je te horen. Ik wist niet dat je niet meer bij mijn blog kon.
      Een hele de toestand hier. En spijt. Misschien toch beter uit moeten kijken. Maar voorlopig ben een ik er wel zoet mee.

      Liefs Joanne 🧡

      Verwijderen
  5. Elisabeth 4 maart 2022 om 10:41

    Ik vergeet te zeggen dat ik een ander blog heb nu omdat ik niets meer met mijn oude blog kan.Ik kan het alleen nog lezen en evt zelf reageren onder een blogje !

    https://weeropnieuwbeginnen.blogspot.com/

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen