Genoten

Als ik naar het ziekenhuis moest ging zoon mee. Lief had de laatste tijd last van zijn rug. Dus bood zoon aan om mee te gaan. Heel lief. Want hij is best druk en heeft MS. Wat gelukkig redelijk gaat door het infuus elke vier weken.

"We kunnen ook ergens koffie drinken", zei ik na een ziekenhuisbezoek. Maar zoon wilde naar huis. Toevallig was de afspraak laat en de kinderen kwamen vroeg uit school. En zo sloop het erin.
Bij ons thuis wel samen een kopje koffie maar ergens in de stad, het kwam er niet van. 

Tot het laatste bezoek afgelopen 29 maart. We stonden nog nooit zo snel weer buiten. Binnen 20 minuten. Met een afspraak voor 24 mei op zak. Geen gipskamer meer!

Na een rondje te hebben gelopen kwamen we bij de Hema uit. Het was nog een heel gedoe met die beenlegger. Maar het was niet anders. Hij moest eraf. Want anders konden wij niet met de lift mee. Eenmaal boven heerlijke cappuccino en gebak. En eindeloos geklets. Dat kunnen zoon en ik erg goed. Zo gezellig.

Ik nodigde hem uit voor de lunch. Maar wij waren al een tijdje onderweg en wilden toch naar Lief. Dus besloten wij om iets mee te nemen wat wij allebei lekker vinden. Vis!

Kibbeling, een broodje haring en lekkerbek. Van een hele goede visboer.

Wij hebben gesmuld en genoten. Dubbelop. Van de vis en het feit dat mijn ziekenhuisbezoek wat betreft de gipskamer afgelopen was.

"Afsluitkoffie? "vroeg zoon.

"Heerlijk", zei ik.

Liefs Joanne