Heel apart

Toen ik nog in het gips zat had mijn rolstoel een beenlegger. Een heel onhandig ding maar het moest wel. Zeker toen ik nog van mijn lies tot mijn tenen in het gips zat. Doordat mijn knie ook niet goed was heb ik bijna acht weken die beenlegger gebruikt.

Mensen keken niet op of om. Moest vaak vragen of wij er even langs mochten. Ik had duidelijk een gebroken been. Met mijn corona/ongeval kapsel van zeven maanden en de joggingbroek van Lief omdat ik mijn eigen broek niet paste door dat gipsen been zag ik er niet erg florissant uit. Vond ik tenminste.

En toen ging het gips eraf. Geen beenlegger meer, mijn eigen broek met leuke laarsjes (de enige die ik paste), een leuk kapsel en make-up, zag ik er heel anders uit. Een nog redelijk jonge vrouw hahahaha......  in een rolstoel. Met onzichtbaar letsel.

Heel apart hoe de mensen dan reageren. Soms medelijdende blikken, soms werd ik aangestaard, anderen waren weer bezorgd. Gingen opzij, vroegen of het ging.

Gisteren even naar buiten. De stad in. Kijken naar sneakers die ik nog helemaal niet pas. Maar het was gezellig en wij eindigden op een terrasje.

Het was even zoeken tussen al die stoelen en tafels. Voor een plekje in de schaduw. Uiteindelijk gevonden en ik stond op. Een beetje houterig ging ik in een stoel. zitten. Meteen kwam er iemand aangesneld. Vroeg of ik hulp nodig had. Naast mij zat iemand die mij maar aan bleef staren. Eerst keek ik de andere kant op. Uiteindelijk staarde ik maar terug. Best raar.

Voor mij is het tijdelijk. Aan mij is niet te zien dat ik door en enkelbreuk in die stoel zit. Hopelijk loop ik over een maanden weer gezellig in mijn eentje in de stad. Over hekken springen doe ik maar niet.

Het liet mij niet los. Op de terugweg. Hoe je wereld kan veranderen in zo'n korte tijd.

Liefs Joanne