Hoe is het nu?

Het is alweer een tijd geleden dat ik wat schreef. Wel vaak van plan maar op de één of andere manier kwam het er niet van. Dankjewel lieve Hélène voor je reactie.

Ja.....hoe is het nu? Het gaat de goede kant op. Al zag ik dat in het begin niet. Na de operatie moest ik nog zes weken in het gips blijven. Nu tot mijn knie. Dat scheelt best. Vergeleken met eerst. Maar zo voelde het niet. Pijn in het begin van de wonden wat logisch is natuurlijk. Maar verder helemaal afhankelijk. Ik kon niets. Mocht ook zes weken niet op dat been staan. Dus dat werd hinkelen met links.

Krukken waren aan mij niet besteed. Dus kwam er een looprek.
"Nu ben ik net een oud wijf", zei ik tegen Lief.
"Ben je ook", zei hij.

28 februari moest ik weer terugkomen bij de gipskamer. Zoon ging mee. Heerlijk even naar buiten. Het gips werd verwijderd. Net als de pleisters. Ik ben een schijterd, ik geef het toe. Had mijn linkerbeen zo opgetrokken zodat ik niets zag. Zoon heeft foto's gemaakt die ik pas dagen later bekeek. De dokter kwam langs en bekeek alles. Eigenlijk moesten de hechtingen eruit maar het was nog niet goed geheeld. Dus nieuwe pleisters, jodium en de hele rataplan. Nieuw gips en de afspraak om een week later weer terug te komen.

Ik sleet mijn dagen op bed. Die nog steeds in de woonkamer staat. Af en toe bengelen. Verder kwam ik niet.
8 maart weer naar het ziekenhuis. Hechtingen  eruit en nu kreeg ik een ander soort gips. Herbruikbare. Eerst netjes alles om mijn been en toen werd de voorkant losgeknipt. Daarna alles omzwachteld en daar ging ik weer. 

15 maart weer naar ziekenhuis. Maar ik was van slag. Kwam door de datum. Mijn moeder overleed op 15 maart in datzelfde ziekenhuis en daar liep ik ook op 15 maart. Slecht geslapen want ik kreeg dat niet uit mijn gedachten.

Wel fijn dat ik twee weken weg mocht blijven dan ging het gips eraf. Eenmaal thuis werd ik door het ziekenhuis gebeld. Toch maar een weekje eerder. Er zat nog verband op de wond dat moest eraf. Balen, echt waar.

Ik zeg zo vaak: "Gezondheid is het belangrijkste". Maar hoe waar als je zo ligt. Het enige wat ik wil is beter worden. Weer lopen. Zonder hulpmiddelen.
"Je moet niet te snel willen", zei Remco van de gipskamer. Ik had mijn vaste plekje daar en begon al te zwaaien als ik hem zag.

29 maart was het zover. Het gips mocht eraf. Doodeng, echt waar. Na bijna acht weken herkende ik mijn been niet meer. Roze/rood van de operatie. Rimpelig. Gewoon mijn been niet. 
Op mijn verzoek toch maar een kous aan. Over de wonden. Maar het was niet nodig. En toen moest ik staan. 
"Je staat niet", zei de verpleegkundige. Ze had wel gelijk. Ik steunde op mijn linkervoet en mijn rechtervoet raakte niet de grond.t Terwijl ik mij stevig aan zoon vasthield.
Maar ik deed het niet.

En toen begon het pas. Het lopen. En ik was zo bang om te vallen in het begin. De klap dreunde nog steeds na. Vooral 's nachts kwam het vaak voorbij.

Lief ging boodschappen doen en ook naar boven. Er was genoeg te doen. En in die tijd schuifelde ik met mijn looprek door de kamer. Van mijn bed naar de bank en terug. Kleine stapjes.  Heel voorzichtig.

Ik ben nu twee weken uit het gips. Iets meer dan twee maanden geleden dat ik ben gevallen. Het duurt een jaar zei de dokter. Dan mag ik dankbaar zijn hoe het nu gaat.

Vanmiddag gaan Lief en ik wandelen. Met de rolstoel. Het is mooi weer. Even naar de stad, de bibliotheek en ergens wat drinken.

Moest ik eerst in de rolstoel naar buiten gereden worden, met van die ophogers binnen en buiten, nu loop ik als een kievit met mijn looprek. Zo voelt het tenminste. Ik kan gewoon naar buiten lopen, over de drempel en buiten ga ik in de rolstoel zitten. Naar de stad lopen is nog een brug te ver.

Ik kan zelfs al wat los lopen. Nog wel een beetje houterig maar wel los. En twee weken geleden kon ik niet eens één stap vooruit.

Er zijn best dagen dat ik weg wil kruipen. Is alles teveel en loop ik over van zelfmedelijden. Maar van mij gaat het over. 

En het gaat elke dag een stukje beter.

Liefs Joanne