Slechte zieke?

Misschien ben ik een slechte zieke. Misschien vind ik het moeilijk om zo afhankelijk te zijn. Ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik het de afgelopen twee maanden erg zwaar vond. 

Zo ben je een bezig bijtje, doet je huishouden, elke week de kleinkinderen. Bijna elke middag een flink stuk wandelen en zo lig je uitgeteld op bed. Je kunt niet eens meer een glas water pakken.

Mijn huis heeft drie verdiepingen. Ik slaap op de eerste. En ik kon de trap niet op. Douchen ging ook niet. Dus dat waren de eerste dingen die ik moest opgeven. Voorlopig dan. Er kwam een bed in de woonkamer. Een speciaal iets om mijn haar op bed te wassen. Ik kon immers ook niet naar de kraan.

Het toilet leek mijlenver weg. Of ik een berg moest beklimmen. Als ik naar het ziekenhuis moest wilde ik perse naar de voordeur hinkelen. Met ondersteuning van zoon. Wat was dat moeilijk.

Maar het ergste vond ik nog om mijn privacy op te geven. Wat betreft toiletbezoek. Er kwam een speciale stoel. Ik moest echt een drempel over en in het begin heb ik hard zitten huilen. Misschien overdreven maar ik had het er zo moeilijk mee.

Omdat ik zelf niet naar het toilet kon moest Lief mij helpen. Ook midden in de nacht. Vreselijk vond ik dat. Voor hem. Wij zorgden dat onze telefoons opgeladen waren en ik hem kon bellen.
Soms twee keer.

Alles moest ik vragen.  Mijn medicijnen( Paracetamol, D3 en pufje). Watter, afstandsbediening van de tv. Gewoon dingen waar je normaal niet bij stil staat.

Als ik andere kleding aan wilde moest ik Lief uitleggen wat en waar. Gelukkig had ik net voor mijn val veel uitgezocht en wist alles te liggen. Behalve mijn zomerkleding. Die ligt op de tweede verdieping. Maar het zou toch niet zo warm worden, Dacht ik.

Ik begon te oefenen met lopen. Kleine pasjes. Steeds verder. En ik zag het zelf niet zo, maar het was er wel. Kon weer zelf mijn bed rechttrekken, mijn kussen opschudden, mijn nachtpon pakken. Die lag gewoon beneden.

En toen liep ik naar de voordeur, de keuken. Kon eindelijk weer eens in de koelkast kijken. Hahahaha.....

Je raakt het overzicht kwijt. Omdat je zelf niets doet. 

Mijn grootste overwinning maakt mij zo blij. Zelf weer naar het toilet. Was het eerst een brug te ver, nu gaat het automatisch. En moeiteloos. Met looprek. Dat wel. Letterlijk mijn steun en toeverlaat.

Voor mijn gevoel kan ik al veel zelf. Lief hoeft steeds minder te doen. Wat mijn verzorging betreft dan. Er blijft genoeg over.

Mijn verjaardag, eind maart, was ook anders. De kinderen zijn wel even geweest. Maar toch voelde het anders.

Maar ik mag zeker niet klagen. Voor nu.

Liefs Joanne