Zwijmelen *Alles komt goed!* op Zaterdag

Begin februari stond mijn wereld even stil. Zo'n klap gemaakt. Het dreunt nog steeds door. Bij de Spoedpost werd mij verteld dat ik hier wel een jaartje voor moest uittrekken. Ik moest huilen. Van de pijn en het vooruitzicht dat ik voorlopig niets meer kon.

Op 18 februari was de operatie. een hele onderneming die vier uur duurde. Bepakt en bezakt met  medicijnen en een heel hekwerk in mijn enkel met de mededeling dat ik zes weken niet op dat been mocht staan, leunen of lopen. Het was stil toen ik door zoon naar de uitgang werd gereden. Een storm raasde door Nederland. Maar ook door mij.

Sinds die tijd zeven keer naar het ziekenhuis geweest. Voor ander gips, wondverzorging en de hechtingen die eruit moesten. Het was een hele onderneming om daar te komen. Gelukkig op loopafstand en mooi weer.

Met een bed in de woonkamer, een toiletstoel ernaast voelde ik mij doodongelukkig. Zo afhankelijk. Zeker in het begin. Ik kon niet alleen het bed uit. Omdat het niet alleen mijn enkel was maar ook mijn knie. Er zat een scheurtje in mijn knieschijf dus daar kon ik ook niets mee.

Overdag in het bed en als wij gingen slapen dan lag ik in hetzelfde bed. Lief sliep boven in ons bed. Ik kon alleen maar op mijn rug liggen. Op mijn zij lukte voor geen meter. In het begin sliep ik niet. Maar alles went. Een beetje. Naast mij had ik een tafeltje met een dienblad waarop mijn medicijnen lagen. Water, de afstandsbediening van de tv, van het licht en mijn telefoon. Dan kon ik in geval van nood Lief bellen. Ik heb menig traantje gelaten daar in het donker. Zo in mijn eentje.

Van bezig bijtje naar een totaal afhankelijk type. Soms zaten de tranen hoog De arts en Remco van de gipskamer zeiden het steeds: "Het heeft tijd nodig, komt goed. Je moet niet te snel willen.
Het hielp even.

En toen ging het gips eraf. Maar ik durfde niet op mijn voet te staan. De verpleegkundige, de arts en zoon riepen om het hardst:  Oefenen hoor! "Maar lopen leek nog zo buiten mijn bereik. Er kwam een looprek. Want krukken zijn aan mij niet besteed.

Als Lief boven was of naar de winkel ging ik oefenen met lopen. Kleine stukjes met het looprek. Voorzichtig mijn enkel belasten. Ik kon iets meer zelf. Mijn bed rechttrekken, mijn kussen opschudden en mijn nachtpon aantrekken. Daarvoor moest ik wel staan. En ongemerkt ging er steeds meer. Het lopen ging beter. Mijn vertrouwen in mijn lichaam kwam een beetje terug. 

En toen kon weer zelf naar het toilet. Zo blij. Ik liep nog wel een beetje houterig maar inmiddels ook redelijk los. Zonder looprek kan ik naar de gang, keuken en weer terug. Onderweg nog wel enig houvast aan een meubel of. Maar het voelt als loslopen. En ik bleef oefenen. Kon steeds meer zelf. 

En vandaag een mijlpaal bereikt. Zo trots! Ik ben de trap opgelopen en weer naar beneden. Zonder hulp en het ging zo goed. Boven even rondgelopen. Gewoon. Maar het is niet gewoon. Het voelt als een overwinning. Mijn badkamer weer gezien en mijn slaapkamer.

Douchen kan nu ook binnenkort weer. Ik wil eerst dat de korsten van de wonden weg zijn. Van de drie is er nog een over,. Zodra het kan ga ik weer onder die straal staan.  Ik verheug mij erop.

Vandaag zijn ook verschillende hulpmiddelen opgehaald die overbodig zijn. Pas twee en een halve week uit het gips. Hier zit een blij ei.

Ik kan nu uit de grond van mijn hart zeggen: "Alles komt goed!"

Voor meer zwijmelen kijk even bij

Liefs Joanne