Geluk bij een ongeluk

Toen ik op 5 februari onderuit ging en op de spoedpost terecht kwam met een driedubbele enkelbreuk werd mij verteld dat ik na een paar maanden een oproep zou krijgen voor een botonderzoek.

Dat is standaard bij mensen boven de 50 jaar met botbreuken.

Eind maart lag de brief op de mat. Met een verwijzing voor een bloedonderzoek, een scan en een afspraak met de internist. 

26 april had ik de afspraak voor de scan. Voor die tijd bloed laten prikken. Dat moest een week van te voren. Je hoeft alleen maar stil te liggen. Een apparaat gaat over je heupen en je ruggenwervel.

Vandaag had ik de afspraak bij de internist. Ik was benieuwd maar had er alle vertrouwen in. Osteoporose? Nee.....dat had ik niet. Ik drink veel melk, eet elke dag yoghurt, volkoren brood met kaas, doe mijn eigen huishouding en wandel vier keer in de week zeker anderhalf uur. Ik rook niet, drink geen alcohol en verder ook geen rare dingen. Behalve een zoetekauw. Maar hé.....

Het zonnetje scheen en de rit naar het ziekenhuis was ontspannend. Samen met Lief. Ik had mijn jas nog niet uit of ik hoorde mijn naam. Een aardige jonge dokter nam alle tijd.

Hij vroeg wat er gebeurd was. Ik vertelde het hele verhaal. Verkorte versie dan. Vroeg nog naar mijn knie. Dat gaat beter. Of het helemaal weer wordt zoals het was wordt afwachten.

En toen begon hij over het onderzoek. Toch osteoporose. Ik was verbaasd, echt waar. Had het nooit gedacht.

Ik heb 17% kans om een bovenarm of dijbeen te breken. En dat zijn serieuze botbreuken. Pols of een ander bot kan ook.

Ik heb 4% kans om een heup te breken. Ik dacht dat hij mijn rechter heup bedoelde.
"Moet ik maar op mijn linker heup vallen", zei ik nog. Maar nee, allebei mijn heupen.

Ik ben er vroeg bij volgens de arts. Ik heb medicijnen gekregen. tegen de botontkalking. Eén tablet per week en ook nog vitamine D3 tabletten met calcium.
Dat is iets te laag. Ondanks mijn capsules eens per maand. Nu moet dat elke dag

De medicijnen voor de botontkalking moet ik vijf jaar slikken. Daarna kijken ze wel. 

De reden dat ik botontkalking heb ligt niet aan mijn levensstijl. Genoeg calcium en genoeg beweging. En ik rook niet. Gewoon pech?

Vrouwen na een bepaalde leeftijd en in of na de overgang krijgen hier vaak last van zei de arts. Heel voorzichtig.
Ik gaf hem gelijk. Dat had ik ook gelezen. Het zit niet in de familie.  Het kan namelijk ook erfelijk zijn. Mijn moeder brak dan wel haar heup doordat zij niets zag. Maar verder heeft zij in haar leven nooit wat gebroken.

Dus nu ga ik kijken of die pillen mij wel bevallen. De bijwerkingen zijn niet leuk. Ik kan ook elke maand bij de huisarts een injectie krijgen. Dat werkt erg goed zei de arts.

Eigenlijk een geluk bij een ongeluk. Had ik mijn enkel niet gebroken had ik niets geweten.

Ik mag drie jaar wegblijven. Dan word ik waarschijnlijk weer opgeroepen voor een scan.

En zorgen dat ik op mijn benen blijf staan.

Liefs Joanne