Ongeduldig

Na mijn bevallingen schreeuwde ik: "Nooit meer!"

Dat je alles snel vergeet blijkt wel uit het feit dat ik drie kinderen heb.

Zoiets voel ik nu ook. Na mijn onfortuinlijke val begin februari, het gevoel totaal gehandicapt te zijn, gaat het langzaam weer beter. In mijn ogen dan.

Ik kon echt niets. Toen het gips verwijderd was na acht weken kon ik niet eens op mijn voet staan. Met de mededeling dat het wel een jaartje kon duren ging ik weer naar huis. In een rolstoel. Waar ik dus al twee maanden in zat.

Een bed in de kamer waarin ik alleen maar op mijn rug kon slapen. Op mijn zij lukte voor geen meter. Midden in de nacht werd ik wakker van de pijn. Gek genoeg in mijn knie. Ik heb wat uurtjes wakker gelegen en heel veel traantjes gelaten. Zo alleen in het donker heb je alle tijd om na te denken.

Ik moest oefenen met lopen. In het begin ging het niet zo goed. Dat lag ook aan het feit dat ik geen enkel vertrouwen meer in mijn lichaam had. Zo bang om te vallen.

Het looprek stond naast mijn bed. En ik maakte daar ook graag gebruik van. Van mijn bed naar de keuken en weer terug. Toen naar de gang en weer terug.

Als je dit meemaakt word je van kleine dingen blij. Zoals toen ik weer zelf naar het toilet kon. Er bestond geen blijer mens. En weer op mijn zij slapen. Heerlijk!

Langzaam ging ik vooruit. Ik liep een paar passen zonder looprek. Toen van bed naar bank en weer terug. Het lijkt weinig maar in mijn ogen was het zoveel.

En toen stond ik voor de trap. Zo'n tijd niet boven geweest. En ik liep in één keer die trap op. Wel voetje voor voetje, maar toch..... En naar beneden ging ook goed. Ik liep houterig maar ik liep.

Inmiddels zonder looprek liep ik door het huis. Meestal beneden maar ook wel boven. En toen de tweede trap. Dat was een uitdaging. Die heeft geen leuning. En ik wilde zo graag naar de tweede verdieping. Het werd steeds warmer en mijn zomerkleding ligt daar. 

Het lopen ging beter maar ik had een conditie van nul komma nul. Was totaal uitgeput als ik wat gelopen had. De tranen gingen hoog zitten. Kwam dit ooit nog goed?

En  nu?

Ik ben gisteren naar een restaurant geweest. Voor moederdag. De kinderen kwamen niet. Die komen een andere keer. Zelf naar de auto gelopen, in het restaurant ook, weer naar de auto en ook nog maar even de supermarkt door voor een paar boodschappen. Zonder rolstoel. Die bleef thuis.

En vandaag naar de tweede verdieping. Mijn zomerkleding opgezocht, veel gevouwen en opgeruimd. Dat ik daarna weer even moest zitten....

Als je het vergelijkt met zes weken geleden kan ik al weer veel. Volgens iedereen. Ik kan mijzelf weer redden. Sterker nog, als Lief door zijn rug gaat kan ik hem verzorgen. Wel twee krakkemikkige oudjes bij elkaar, hahahahaha........

Maar ik heb het gevoel dat het niet opschiet. Ik wil zoveel meer.

Maar dan hoor ik weer de stem van de chirurg dat ik hier een jaartje zoet mee ben.

En dan ben ik na drie maanden toch best ver gekomen.

Liefs Joanne