Hoe is het nu?

-

Het waren een paar rot maanden. Dat geef ik eerlijk toe. Vijf maanden alweer. Ik weet het. Er zijn ergere dingen. En dit gaat over. Hoop ik. Maar ik ben er weer. 

Nooit beseft wat voor een impact zo'n val kon hebben. Helemaal afhankelijk zijn. En dat voor een bezig bijtje zoals ik. Niks doen. Noodgedwongen. En na acht weken gips een conditie van nul komma nu, nada, niets. Terwijl ik voor die tijd toch behoorlijke afstanden kon afleggen. Nu was een paar meter al genoeg om hijgend bij te komen.

Maar zoals iedereen zei, stapje voor stapje. In de rolstoel dan. Waar ik zeker drie en een halve maand of vier in heb gezeten. In huis ging het beter. Buiten niet. Niet alleen wat betreft uithoudingsvermogen maar ook mentaal. Zo bang om te vallen. Ik kreeg nachtmerries hoe het moest als de rolstoel wegging. Die heb ik tot begin augustus. Net als het bed.

Maar ik oefende flink. En op een zaterdag liep ik zomaar naar de stad. En de bibliotheek. En naar de markt. Ligt allemaal bij elkaar, maar toch. Even naar C&A. Zo heerlijk daar rondlopen in je eentje.

Een overwinning. Ik kwam wel op mijn tandvlees thuis maar ik had het toch maar gedaan. 

Ook de kleinkinderen zijn een middag geweest. Naar een evenement met luchtkussens. 40 stuks. En heel veel gelopen. En 's avonds met de kinderen wat gegeten. Ik was gevloerd, mijn voeten deden pijn ,maar het was zo leuk!

Mijn voet zet nog steeds op. Normaal zegt de arts maar daardoor heb ik wel een probleem met schoenen. Dat is nog even een dingetje.

De rolstoel wordt niet meer gebruikt. Inmiddels slaap ik weer boven. Maar soms een enkele keer beneden. Omdat ik het fijn vind. Zeker met die warmte. Eerst moest ik wennen om alleen te slapen nu moet ik weer wennen aan Lief in mijn bed. Het kan verkeren. Lief vindt het op zijn tijd ook prettig alleen te slapen.

Ik loop weer aardig. Gelukkig wel. Al ben ik er nog lang niet. 

Liefs Joanne

Reacties

  1. Vlasje10 juli 2022 om 12:22

    Heel ingrijpend, maar misschien leerzaam ook. Hoop dat je weer vrij bent in hoofd en met je lijf.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem15 juli 2022 om 23:40

    geachte mevrouw Joanne, u heeft veel meegemaakt: moeilijke jeugd, onzekerheid, psychische problemen, relatie met kinderen. u schreef er vaak over, het liet u niet los. ook de akelige periode met uw been beheerste uw leven, zeker in het begin uiteraard terecht. in dezelfde periode brak ik mijn pols en scheurde vervolgens de achillespees af met de erbij behorende pijn en afhankelijkheid. niettemin waren er altijd lichtpuntjes: helpende handen, (klein)kinderen, boeken, puzzels, rolstoelduwers. waren er voor u geen lichtpuntjes, was alles kommer en kwel? wanneer het koesteren van nare gebeurtenissen uit heden en verleden leidt tot bevrijding zou dat geweldig zijn. is dat niet het geval dan kan loslaten heel bevrijdend zijn. een mens kan slachtoffer zijn maar hoeft het niet te blijven. ik wens u een goed verder herstel.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Joanne16 juli 2022 om 07:41

      Dank voor uw reactie. Ten eerste, ik voel mij zeker geen slachtoffer. Al was mijn gecompliceerde enkelbreuk best ernstig. De artsen gaven het een jaar. Voordat ik alles weer kon.
      Ik vond het moeilijk, het afhankelijk zijn. Niks meer kunnen. Maar het gaat beter. Elke dag oefenen met lopen. Ik ben er nog lang niet. Maar mijn kinderen zijn geweldig en de kleinkinderen ook.
      Zeker mijn Lief doet heel veel. Neemt niet weg dat de weg naar herstel altijd langzaam gaat in je eigen ogen.
      De rolstoel staat ongebruikt. Die gaat weer weg. Ik kan alleen naar de stad lopen. Al kom ik op mijn tandvlees thuis.
      Maar ik heb wel geleerd dat je nooit bij iemand achter de voordeur kunt kijken.

      Liefs Joanne

      Verwijderen
  3. Iris Papilio26 juli 2022 om 08:45

    Zorg nou maar dat het glas (meestal) half vol blijft! Ik ben heel blij dat het weer beter met je gaat! Nog even doorbijten want restverschijnselen zullen nog wel even een poosje op blijven spelen... Maar echt... het komt vast weer helemaal goed!
    Liefs 🦋

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen