GGZ

Ik had goed geslapen. Fris gedoucht, make-upje op, lippenstift en leuke kleding. Ik wilde niet wanhopig overkomen.

Klokslag negen uur liep ik het gebouw binnen van de GGZ. Meldde mij aan en nam plaats aan een grote tafel. Meerdere vrouwen zaten weggedoken in een stoel. Meestal begeleidt door echtgenoot. Ik zei vriendelijk goedemorgen, keek iedereen aan maar er kwam geen antwoord terug. Op mijn praatje: "Best wel druk hè op de vroege morgen "kwam eveneens antwoord. Ik liet het er maar bij.

"Mevrouw U?"

Ik stak mijn hand op. Een aardige man, midden twintig, ging mij voor naar een spreekkamer. Volgens de baliemedewerker een psychiatrisch verpleegkundige.

"Kies maar een stoel", zei hij.
Ik schoof hem dichter naar het bureau.

"Praat wat gezelliger", zei ik.

Hij legde de procedure uit. Eerst een gesprek met hem, daarna met de psychiater. Bij elkaar zou het twee uur duren wat ik op dat moment nog niet wist.

"Wat brengt U hier", vroeg hij.

Het startsein voor een waterval aan woorden. Hoe mijn nieuwe huisarts mij had doorverwezen ivm mijn medicijnen. Hoe ik daar in stond. En dat ik niet van plan was daar iets aan te veranderen.
Dat ik aan het leven hing, van wandelen hield, naar de bieb, met mijn kleikinderen naar de speeltuin. En dat allemaal dankzij de medicijnen.

Ik had mij voorbereid. Wist wel een beetje wat er ging komen. Helemaal terug naar vroeger.

Naar mijn jeugd, mijn pestverleden, postnatale depressie, het kwam allemaal voorbij.

Ik probeerde kalm en rustig blijven maar hield het niet altijd droog.

"Wat heftig allemaal", zei hij.

Hij vroeg of ik slaapproblemen had.

"Nee".

Heeft U achtmerries?"

"Nee".

Goede eetlust?"

"Ja".

"Wat is uw gewicht? "Ik vond het een rare vraag.

"Helaas 62 kilo".

Hij begon te lachen en vroeg waarom.
Ik vertelde dat een paar maanden niet optimaal kunnen bewegen en wel eten, vooral lekkere dingen, niet goed is voor je lijf. Ik had al uitgelegd dat ik onderuit was gegaan en een paar maanden niet kon lopen.

"Maar door het wandelen ben ik alweer 2 kilo afgevallen", zei ik fijntjes. Elke keer benadrukken wat ik dankzij de medicijnen kon.

Wij hebben veel gelachen. Het klikte. En ik kon mijn verhaal kwijt. Hij vertelde ook nog dat als ik iets niet wilde het ook niet gebeurde.

Toen ging hij met zijn baas praten, de psychiater. Na een kwartiertje werd ik opgehaald. In die tussentijd eindeloos door gangen gedwaald op zoek naar koffie en een toilet.

Had ik het net over een klik, het kan ook anders.

Ik stond nog op de drempel en keek de psychiater aan. Een oudere vrouw (kuch....ben ik ook) keek mij aan. Haren strak achterover gekamd en in een knotje. Ik voelde een steen landen in mijn maag.

"Gaat U zitten".

De stoel niet aangeschoven. Ik bleef maar een beetje op afstand. Zo voelde het ook.

"Ze vroeg heel afgemeten of ik wel eens therapie met muziek of sport had geprobeerd. 

"Ik doe niet aan therapieën", zei ik. Vertelde dat ik die eindeloos allemaal had uitgeprobeerd.

Ze had kort doorgelezen wat haar collega, of wie hij ook was, geschreven had.

Het gesprek ging moeizaam. Er viel niets te lachen. En ik had het gevoel dat ik mij steeds moest verdedigen. Wat ik eerst niet had.

Ze sprak langzaam. Of ze over elk woord minuten moest nadenken. Maar ik liet mij niet uit het veld slaan. Ik hield mijn poot stijf. Geen therapieën of wat dan ook en geen antidepressiva.

Ik vertelde nog dat mijn huisarts een bom onder mijn relatie had gelegd. Sinds dat bezoek en een afspraak met de GGZ waren de discussies niet van de lucht. Er hing een gespannen sfeer tussen Lief en mij. Dat benadrukte ik nog een keer. Dat wij niet terug wilden naar af.

Ze zou in overleg gaan. En ik moest een afspraak maken voor de uitslag.

"Ik hoop dat u in uw overleg wilt meenemen dat ik op de oude manier wil doorgaan. Ik hou mij aan het advies van de huisarts. En dat ik alles bij het oude wilde laten.

"We spreken elkaar", zei ze.

Buiten stond Lief. Hij had mij gebracht. 

"Hoe ging het? "vroeg hij.

"Pfffffff......"

Even laten bezinken. Maar wel trots op mijzelf!

Liefs Joanne💓