Mijn verhaal

Allereerst heel hartelijk bedankt voor alle lieve reacties. Het doet mij goed en geeft mij ook het gevoel dat ik hierin niet alleen sta. Voor iedereen heel veel sterkte😘

                                  _______________________________________________

Wat was de aanleiding tot mijn angst en paniekstoornis? Ik weet het echt niet. Mijn pestverleden wat als een rode draad door mijn leven loopt? Mijn onzekerheid? Mijn beschermde opvoeding als enig meisje met drie broers?
Het was er gewoon. Zomaar op een dag. Uit het niets. En ik wist toen nog niet dat het de rest van mijn leven niet meer weg zou gaan.

Ik woonde op een flat. Drie hoog. Niet zo lang getrouwd. Lief was aan het werk en ik zat thuis. Alleen. Zelfs de post durfde ik niet uit de brievenbus te halen. Als ik de trap af ging, wij woonden drie hoog, en ik hoorde iemand de voordeur uit komen dan rende ik weer terug.

Mijn huis arts haalde zijn schouders op. Een goede schop onder mijn kont was zijn advies. Maar het werd van kwaad tot erger en zo kwam ik bij mijn eerste psychiater terecht. Een fijne man die mij begreep. Ik kwam in een praatgroep terecht met gelijk gestemden. Ik was niet gek, ik had een fobie. Dat hoorde ik toen voor het eerst. Er ging een wereld voor mij open. In het begin bracht Lief mij, later ging ik alleen.

Ik weet het nog goed. Op mijn rode brommertje, haren in de wind, met mijn groene zomerjurk met witte stippen, zo trots als een pauw. Maar helaas ging hij naar Zambia. Vrijwilligerswerk. En net zo goed als het ging, zo hard ging het ook weer naar beneden.

"Ga maar naar het RIAGG", zei de huisarts. Eerst een intake gesprek en ook weer een praatgroep. Ditmaal van alles door elkaar. Iemand met hyperventilatie, angst voor spreken in het openbaar, iemand de doodsbang was dat een bom op Nederland zou vallen en daar zat ik tussen met mijn pleinvrees.

De man van de bom keek mij eens aan.
"Gewoon je ene voet voor de andere zetten, dan kom je vanzelf wel vooruit", zei hij sarcastisch.
"Als de bom valt ben je gelijk dood, weet je ook niks meer, waar maak je je druk om", zei ik even sarcastisch.

En dat was de eerste avond. Het werd een lijdensweg. Dagen van te voren was ik ziek van de spanning, dagen erna ook. Ik wilde alleen maar naar mijn bed. Film kijken, een spelletje, ik wilde niets meer.

Lief trok aan de bel. Dit ging zo niet. De arts van het RIAGG en de huisarts besloten dat ik moest stoppen. Ik ging er aan onderdoor.

Geen therapie meer. Geen praatgroepen. Totdat een huisarts vond dat ik toch met iemand moest praten. Een praktijkondersteuner. Die mij totaal niet begreep. Ik praatte een uur lang. Elke twee weken. En schoot niets op.

Ik ging wel alleen. En op de terugweg huilde ik alleen maar. Tranen met tuiten.

Dar werkte niet. Maatschappelijk werk was misschien iets? Na eindeloze gesprekken liep dat ook op niets uit.

Toen kwam daar nog eens een postnatale depressie overheen. Ik wilde niets meer. Ik kon niets meer.

Lief sleepte mij het huis uit. Verplicht boodschappen doen op donderdagavond en ergens wat eten. Het was koopavond. Ik stierf duizend doden. Maar Lief was onverbiddelijk.

Ik stond een keer bovenaan de roltrap bij V&D. Durfde niet naar beneden. 
"Ik val flauw", zei ik. "Iedereen let op mij".
Als antwoord zei Lief dat ik beter in een volle winkel tegen de vlakte kon gaan dan alleen in huis. 
"Genoeg mensen om je op te rapen"`

Toch maar weer een psycholoog geprobeerd. Maar ook dat werd niets. 

Er was ook veel onbegrip. Uit mijn omgeving. Omdat ik wel met Lief weg ging maar niet alleen. 
"Aansteller, je hebt niets". Reden om nog verder in mijn schulp te kruipen.

Wij hadden een hondje, Asta. Stapel op Lief en Lief stapel op haar. Maar omdat ik niet naar buiten durfde en ik haar ook niet uitliet hadden wij een probleem. Lief kwam tussen de middag thuis. Vroeger moest je een halve of een heel dag opnemen. Tegenwoordig kun je uurtjes opnemen. Al zijn vakantiedagen gingen aan mij op.

En op een dag besloot Lief met pijn in zijn hart om Asta af te staan. Het kon niet anders. Ze is goed terecht gekomen maar ik vergeet nooit het verdriet in de ogen van Lief.

Wij hebben een lange weg afgelegd. Emotioneel ook. 

Maar toen kreeg ik een andere huisarts. Waar ik mij vertrouwd bij voelde, gehoord. Die mij begreep en ook echt luisterde. Ik kreeg medicijnen tegen mijn angststoornis. En die hielpen. Ik kwam verder dan mijn tuinhek. Ging alleen naar buiten. Langzaam kwam ik verder. Ik ontspande, Lief ontspande. Hij had niet meer het gevoel dat hij alles alleen moest doen.

Nu hebben wij een fijn leven opgebouwd. Met de kinderen, kleinkinderen en veel vrije tijd om leuke dingen te doen. Ik hou van wandelen. Wat ik ook veel doe. Ga alleen winkelen en naar de bieb. Wij hebben een heel mooie bibliotheek waar ik graag rondstruin.

En toen was daar die nieuwe huisarts. Jong, net afgestudeerd en zij vond dat ik maar aan de antidepressiva moest. Mijn angsten zouden eerst vele malen erger worden. Of ik daar even rekening mee wilde houden. En ohh ja, ook even naar de GGZ. 

Zij legt alles bij hen neer. Naar mij luisterde ze niet. dat ik het niet wilde, niet depressief was, heel erg aan het leven hing, ze luisterde niet. Ze gooit mijn hele leven overhoop en legt een bom onder mijn relatie. want de spanningen lopen hoog op. Wat weer zijn uitwerking heeft op mij.

Dus de afspraak staat. Maar ik ben nu mans genoeg om mijn mond open te doen. Ik wil het niet. En ik heb volgens mij het laatste woord.

Maar waardeloos is het wel.

Liefs Joanne💓