Er voor en er na
Er is een leven voor mijn val en een leven na mijn val. Zo voelt het een beetje.
Fysiek gaat het goed. Ik loop goed, al is het nog niet 100%. Als je het niet weet zie je niets aan mij als ik loop. Mijn enkel ziet er ook weer redelijk uit. Maar helemaal zoals vroeger zal het niet meer worden. Ik ben smal gebouwd. Met daarbij ook smalle enkels. Nu zitten er een plaat en schroeven in. Het herstel duurde lang. Ik kon alleen maar laarzen aan. En schoenen kon ik wel vergeten. Langzaam ging dat ook beter. Links maat 38, rechts maat 39. Sinds een week kan ik weer 38 aan. Allebei de voeten.
Mentaal is een ander verhaal. Daar heb ik letterlijk een klap van gekregen. Ik had er heel veel moeite mee om totaal afhankelijk te zijn. Niets meer zelf kunnen. Van mijn bed of de bank naar de gang was een hele opgave. Met krukken lopen ging niet. Het werd een looprek.
Naar buiten ging alleen met een rolstoel. En als je alles vanuit zithouding ziet zie je soms de wereld op je afkomen. Winkelen wilde ik eigenlijk niet meer.
Er zijn wat traantjes gevloeid. En de nachten duurden lang. Zo in je eentje in het donker. Ik ontwikkelde een nieuw ritme. Als Lief naar bed was keek ik nog even tv. Iets van een half uur. Dat was eerst ons klets momentje.
Mijn conditie was nul komma nul. Nooit geweten dat zoiets zo snel verdwijnt.
Toen het fysiek beter ging, ging het mentaal slechter. Mijn angsten kwamen weer boven drijven. En ik bleef thuis. Mijn veilige haven. Want ik was erg bang om te vallen.
Maar uiteindelijk raapte ik mijzelf op. En ik ging lopen. Kleine afstanden in het begin en dat breidde ik uit. Mijn conditie werd beter en ik knapte er van op. Al was dat soms van korte duur.
Trappen lopen gaat ook redelijk. Als ik net opgestaan ben voelt het wat stijf maar dat gaat snel over.
Volgende maand is het een jaar geleden. 5 februari. Die datum vergeet ik nooit meer.
Morgen naar middelste zoon. Voor het eerst sinds tijden. Hij haalt mij op, dat wel. Want auto rijden is nog steeds een dingetje.
Maar ik heb goede hoop.
Liefs Joanne😍
Je het een heftige tijd meegemaakt want je herstel duurde erg lang .Het is vreselijk om zo afhankelijk te zijn en zo herkenbaar voor mij . Ik jank soms als ik mijn man weer dingen moet vragen omdat ik nog bijna niets kan zoals in mijn eentje eten koken bv want daar heb ik hulp bij nodig .En ja ook bij mij komen de paniek en angst aanvallen soms zomaar weer tevoorschijn .Je bent in elk geval al ver gekomen en ik hoop dat auto rijden ook weer gaat lukken .
BeantwoordenVerwijderenLiefs Elisabeth