Een jaar verder
5 februari was het een jaar geleden dat ik onderuit ging. Een behoorlijke smak met verstrekkende gevolgen. De pijn was naar maar het ongemak vele malen erger. Ik kon in het begin de trap niet op. Ik ben geen held met krukken dus besloot Lief dat ik beneden het beste kon slapen. Ik vond het vreselijk. Zo in je eentje. Ik sliep ook niet in het begin. Alleen maar op mijn rug.
Maar beetje bij beetje ging het beter. Tijdelijk een rolstoel, een po stoel. Het was nodig.
Gek eigenlijk hoe je soms vergeet hoe het was en alleen maar denkt aan wat je niet kan. En dat gaat steeds beter. Alleen het autorijden gaat nog steeds niet. Komt ook een bepaalde angst bij kijken.
Met mijn evenwicht heb ik ook wat problemen. Ik heb een zenuwbeschadiging in mijn oor. Al heel lang. Overgehouden na een infectieziekte. Maar ik loop veel. Bewegen is goed, toch?
Ik kan mijn eigen huishouden weer doen, loop de trap op en af en lig alweer een tijdje in mijn eigen bed. Tel je zegeningen.
Behoorlijk geschrokken van Vlasje en ook van Trees. Blogland is toch een aparte wereld. Je kent elkaar niet en ook weer wel. Je leeft mee met de mooie momenten en de mindere momenten. Zo mooi.
Je steekt elkaar een hart onder de riem, schrijft troostende woorden. De reacties doen je goed.
Rug recht, schouders recht, we gaan er weer voor!
Liefs Joanne💖
Een jaar alweer. Time flies. Zegeningen tellen is mooi, maar soms mag je best even balen want het leest nog lang niet altijd als 'de oude'.
BeantwoordenVerwijderenPas goed op jezelf <3.
Zoals het eerst was wordt het niet meer. Dat zei de arts ook. Je kunt volledig herstellen maar er is ook kans dat het nooit meer 100% wordt.Misschien is het mijn leeftijd.
BeantwoordenVerwijderenHet blijft een zwakke plek.
Liefs Joanne
Bij mij hoort bij mijn zegeningen weer kunnen afwassen. Ik heb het nooit meer erg gevonden
BeantwoordenVerwijderenDan ben je blij met kleine dingen.
VerwijderenLiefs Joanne
De tijd gaat snel! Voor jou zal het in het begin vast niet zo gevoeld hebben, maar gelukkig ben je alweer een tijdje op de been.
BeantwoordenVerwijderenGelukkig wel. Ik ben blij zoals het nu gaat. Dacht in het begin dat het nooit meer goed kwam. Moest ook elke week naar het ziekenhuis.
VerwijderenLiefs Joanne
Eigenlijk mag ik niet meepraten. Ik heb wel kwalen maar die worden met en pilletje opgelost. Niet zo goed met mijn ex (de mama van mijn kinderen. Die stond laatst in de badkamer, viel en kon niet meer overeind. Een beroerte. Operatie, therapie etc. maar uiteindelijk toch links verlamd. Huis ontruimd door zoon. Moeilijke tijd en nu zit ze zo maar in een verpleeginrichting, gelukkig met eigen kamer. 68 Jaar en net een jaar met pensioen. Ik vind het verschrikkelijk. Maar het moet geaccepteerd worden. Er zit niks anders op.
BeantwoordenVerwijderenWat vreselijk. Ik word zelf volgende maand 68 jaar.
BeantwoordenVerwijderenIk heb nog veel geluk gehad. Achterover gevallen en net niet van de trap achterwaarts naar beneden. Dan was het een heel ander verhaal geweest.
Heel veel sterkte voor iedereen.
Liefs Joanne
Alweer een jaar.... het gaat hard hè. En ja een heel goede instelling wel als je naar het goede kunt kijken om zo het nare een plekje te kunnen geven maar af en toe mag je ook best even stil staan bij het nare want het gebeurt wel en ervoor de ogen sluiten pakt je later terug, dat moet je ook niet willen.
BeantwoordenVerwijderen"
Hoe dan ook... Ik weet niet of je het gezien hebt .. maar bij deze ook van harte welkom
https://melodyks.wordpress.com/2023/02/03/weblog-meeting/
De links van alle 101 verhalen staan nu in het het opdrachtblogje.
BeantwoordenVerwijderenpas als je niet meer kan, waardeer je wat eerder doodnormaal was.ik weet niet wat er gebeurd is, maar wens je een verder herstel toe
BeantwoordenVerwijderenanonieme reactie was van mij
BeantwoordenVerwijderen...rug recht...
BeantwoordenVerwijderenen veel, heel veel sterke wil!
Sorry, anoniem is Bertjens.
Verwijderen