Kleinkinderen

Ik heb vier kleinkinderen. En met alle vier ben ik dolgelukkig. Twee jongens en twee meisjes.

Na drie broers, drie zoons, oudste kleinkind een jongen was ik erg blij met mijn eerste kleindochter. Zo'n dotje. Maar het was ook wennen. Want meisjes, daar had ik geen ervaring mee. Wat betreft cadeaus voor een verjaardag was ik zo klaar. Maar iets voor mijn kleindochter uitzoeken, daar was ik een tijd mee bezig.

Het logeren was ook wennen. Jongens hebben kort haar. Heel makkelijk. Mijn kleindochters hebben lang haar. 's Nachts meestal in een vlecht. Maar daar was ik erg slecht in. Dus werd er goed geborsteld en ging het haar in een paardenstaart. Om er 's morgens uit te zien alsof ze een worstelpartij achter de rug hadden. Maar alles went. En het ging mij steeds beter af.

Kinderen worden ouder. Ook de kleinkinderen. En die hebben een eigen menig en opvatting. En soms lig ik in een deuk.
Kleindochter draagt sokjes. Ik pantykousen. En die twee haalde ik door elkaar. Door kousen te zeggen ipv sokjes.

Kleindochter zei vastberaden: "Oma...het zijn sokjes!

Soms slaakte zij een diepe zucht.

Domme oma. Kent geen verschil tussen sokjes en kousen.

Pas geleden sliepen zij weer hier. Fris gewassen in pyjama keek zij naar mijn voeten. 

"Dat zijn kousen, hè Oma?"

Ik knikte bevestigend.

"Nu lijkt het net alsof je mooie voeten hebt", zei ze. 

Een schatje, dat is zij.

Kleinzoon houdt van netjes, maar hier gooit hij graag de boel ondersteboven. 

Vinden wij prima als ze het ook maar weer opruimen. Eerst deed ik dat maar nu moeten ze het zelf doen. Alles terug in de bakken. Dat moet wel want ze slapen ook in die kamer.

Het was echt een bende. De grond lag bezaaid met speelgoed. Kleinzoon en kleindochter keken tv.

"Je moet het wel opruimen", zei Lief. Maar daar was kleinzoon het niet mee eens.

"Jij hebt toch ook handen", zei hij.

Deugnieten zijn het. Maar wel lieve deugnieten.

Liefs Joanne