Bijna!

Vroeger kon ik half Jamin leeg eten zonder aan te komen.  Dat deed ik dan ook. Want de winkel stond naast mijn middelbare school. Regelmatig wandelde ik er heen in mijn pauze en gooide mijn brood weg.

47 kilo schoon aan de haak. Ik had al verkering met Lief en kocht mijn kleding op de kinderafdeling. Maatje 164/170. Later maat 32.

Na elke bevalling bleef er wel twee kilo plakken. En die verdwenen niet. Ik snoepte nog steeds. Een echte zoetekauw was ik. Totdat ik net zo zwaar was als aan het einde van mijn zwangerschap van middelste zoon. Ik ging op dieet, drastisch. En woog nog maar 48 kilo. Veel te weinig. En dat ging bijna verkeerd.

Het bleef heen en weer gaan. Op een gegeven moment was mijn gewicht goed. Ik was er blij mee. En hield dat ook in de gaten. 

Totdat ik onderuit ging. Twee maanden volledige rust. Niet staan, niet lopen, helemaal niks. Alleen maar liggen en tv kijken. En snoepen. Want Lief vond mij zo zielig. Dus de taarten waren niet aan te slepen.
Soms zei ik wel dat het wat minder kon. Maar ergens vond ik het ook wel lekker. 

Ik had veel zelfmedelijden toen. 's Nachts in het donker, in je eentje bij 27 graden. Leuk was anders.
En overdag was niet veel beter. Door het gips kon ik mijn broeken niet aan. Dus dat werd de joggingbroek van Lief. 

En toen ging het gips eraf. Zodra ik weer een beetje kon staan vroeg ik aan Lief of hij de weegschaal wilde halen.

Zes kilo erbij. Ik schrok.

Hoe kreeg ik dat eraf? Inmiddels geprobeerd mijn kleding weer aan te trekken. Dat ging niet goed. Alles zat krap of nog erger, het paste niet meer. Ik leek op een worstje met mijn 1 meter 58.

"Geen taart meer", zei ik tegen Lief. 

En ik pakte voorzichtig het wandelen op. Dat viel niet mee. Wiebelig op mijn benen, bang om te vallen, ging ik steeds een stukje verder. De hele zomer 's middags gewandeld. In de hitte, regen of wat kouder. Mijn dagelijkse wandeling bleef erin.

Het afvallen ging niet echt snel. Een verjaardag, de feestdagen, dan eet je wel wat. En mijn leeftijd was ook wel een dingetje.

Maar ik hield vol. Mijn kleding ging weer wat beter zitten.

Vanmorgen gaf de weegschaal op een paar ons na zes kilo minder aan. Ik ben er bijna.

Niet wereldschokkend, ik weet het. Maar wel een overwinning. 

Wijsheid komt bij mij niet met de jaren, minder snoepen wel. Ik geef er niet zoveel meer om. 

Dat geeft de weegschaal wel aan.

Liefs Joanne