Mijn moeder

Ik was een vaders kindje. Niet echt een moeders kindje. Wij botsten nogal eens. En in de pubertijd gooide ik mijn kont tegen de krib.

Mijn vader was makkelijker in de omgang. Vond veel meer goed. Later besef je dat sommige dingen toch anders liggen. De opvoeding kwam veel op mijn moeders schouder terecht.

Als kind zie je dat anders. Mijn moeder zorgde ervoor dat wij een goede schoolopleiding genoten. Ik wilde naar de huishoudschool. Leren koken en bakken. Maar mijn moeder wilde dat niet. Een behoorlijke middelbare schoolopleiding. En zo gebeurde. Al schreeuwde ik alles bij elkaar.

Nu ik ouder ben zie ik veel van mijn moeder in mij terug. En niet alleen het innerlijk. Als ik in de spiegel kijk zie ik een evenbeeld.

Er is ook een tijd geen contact geweest. En ineens een dag na kerst stuurde ik haar een kaart met nieuwjaarswensen. En of wij een keer konden praten en een kopje koffie drinken.

Het contact verliep eerst via mijn oudste broer. Niet zo gek. Ze waren al een stuk ouder en mijn moeder zag niet zo goed.

Het was fijn om mijn broer weer te zien. De gesprekken gingen van eerst oppervlakkig naar waar het eigenlijk om ging.

Ik vergeet het ook nooit meer. Het contact met mijn moeder. We zagen elkaar, vielen huilend in elkaars armen en het was goed.

Mijn moeder was veranderd. Niet alleen wat betreft uiterlijk en haar zicht, ook milder. 

Ze had Macula Degeneratie. Ze zag niet veel meer. En kon nog weinig zelfstandig dingen doen. Ik kwam een paar keer in de week. Om te helpen, samen boodschappen doen en later in de middag een kopje koffie en thee.

Ze hield altijd van lezen. Maar dat ging niet meer. Ze had wel luisterboeken. Die verslond ze.

Soms was ze best eenzaam. Mijn (bonusvader) bleek Alzheimer te hebben en ging steeds meer zijn eigen gang.

Waar zij erg van genoot was mijn blog. Met name de WE-300 van Plato. Ik las het voor. 

"Prachtig", zei ze dan. 

We hebben een paar fijne jaren gehad. Gelachen, gehuild en nieuwe herinneringen gemaakt. Vooral de periode in het ziekenhuis, vlak voor haar overlijden, koester ik.

Zo in het halfdonker met een kopje koffie op de rand van haar bed kwamen de verhalen. Zij vertelde dingen over haar jeugd die ik nog nooit gehoord had. Ze huilde. En ik huilde. Om wat zij had meegemaakt en ik nooit heb geweten.

Dingen vielen op zijn plaats. Haar gedrag en motivatie om ons een goed leven te bieden.

Elke avond nam ik afscheid alsof het de laatste keer was.

En twee weken later was het de laatste keer. Zomaar in haar slaap er tussenuit gepiept.

Maar het was goed. 

En de herinneringen draag ik altijd mee.

Liefs Joanne