Schoonmoeder

Ik ben geabonneerd op het AD. Ik lees de krant op mijn telefoon. Elke ochtend bij mijn eerste kopje koffie neem ik het nieuws door. Ik hou van die krant. Behalve het nieuws lees ik ook graag de gewone verhalen. Over mensen. Wat ze meemaken. Eén rubriek valt mij altijd op. Schone schijn. En het gaat over schoonmoeders. Echt een cliché. Wat vrouwen meemaken met de moeder van hun man.

Ik ben ook een schoonmoeder. Maar ik herken mij niet in die verhalen. Gelukkig niet. Ik ben meer het tegenovergestelde.

In die verhalen klampen de moeders zich nog vaak aan hun zoon vast. Voelen zich weggezet, Staan op de tweede plaats. Dringen zich dan ook voortdurend op aan het jonge gezin. Ik heb vaak met stijgende verbazing die verhalen gelezen.

Ik heb het er een keer met één van mijn schoondochters over gehad. Wat zij van mij vond.

"Je bent een schat", zei ze. "Je denkt eigenlijk teveel aan een ander. Je bent altijd welkom. Maar dat weet je wel. Kom gewoon langs als je zin hebt"

Dat zei middelste zoon ook.  Precies hetzelfde. Ik cijfer mijzelf misschien een beetje teveel weg. De kinderen hebben een druk leven. En daarbij ook zelf kinderen. Als je dan vrij bent wil je niet opgescheept zitten met je moeder of schoonmoeder. 

Het zijn mijn gedachten. Mijn gevoel. 

Ik weet wel waar het vandaan komt. Je af en toe onzichtbaar maken. Niet op de voorgrond.

Ik zocht naar een plaatje over een schoonmoeder. Kreeg ik alleen maar afbeeldingen van een cactus. Pffff........

Ik ben op de goede weg. Het wordt nog wel eens wat met mij.

Liefs Joanne