Zwijmelen* Bruintje* op Zaterdag
Ik hield niet van blond haar en blauwe ogen. Nee..... donker haar en bruine ogen was favoriet. Als een jongen achter mij aanliep en hij was blond was hij bij voorbaat kansloos.
Hetzelfde met poppen vroeger. Ik was dan ook dol op mijn donkere pop met bruine krullen.
Mijn oma breide voor al haar kleinkinderen een beertje. Licht van kleur. Maar niet voor mij. Ik wilde een bruine. En oma ging op zoek naar bruine wol.
Bruintje werd mijn lievelingsknuffel. Ik sleepte hem overal mee naar toe en 's avonds natuurlijk ook mee naar bed. Ik kauwde op hem. Zijn voeten, zijn handen. Niks was veilig. En wassen mocht niet van mij. Dan moest ik hem missen.
Op en dag kwam ik uit school en zocht gelijk naar bruintje. Die spoorloos bleek te zijn. Ik heb alles ondersteboven gekeerd maar geen bruintje. In mijn kast, onder het bed, bruintje bleek onvindbaar.
Wij woonden toentertijd op een flat. Drie hoog. En ik was zeven. Ik belde bij alle buren aan en vroeg snikkend of ze bruintje hadden gezien.
Zelfs een portiek verder belde ik aan. En als je dan van buren hoort dat een zeven jarige snikkend vraagt of ze haar knuffel hebben gezien? Ja.... dan kun je niet anders. Dus ineens zat ie daar, bruintje. Zomaar uit het niets, op mijn bed. Dolgelukkig sloot ik hem in mijn armen om hem nooit meer los te laten.
Later hoorde ik van mijn moeder dat ze hem had opgeborgen. Om hem te wassen. Maar hij was zo versleten van het kauwen dat ze hem eigenlijk weg wilde gooien.
Uiteindelijk kwam alles goed en bruintje bleef nog lang in mijn leven.
Later kreeg ik een andere teddybeer. Een levende bruintje. Donker haar, bruine ogen en verder ook een tintje. Daar heb ik maar niet op gekauwd.
Elvis Presley vond ik altijd al leuk. Misschien omdat er in zijn films gezongen werd. Ik hield van die films. Mierzoet, ik weet het. Maar ze draaiden in de nachtbioscoop en daar mocht ik niet heen. Om twaalf uur moest ik thuis zijn.
Dus wat deed ik toen ik net getrouwd was? Naar de nachtfilm met Elvis Presley. Ik heb toen alle films gezien. Van twaalf tot twee in de nacht. Lief vond er niets aan en ging trouw mee. En viel prompt in slaap.
En ik genoot. Met mijn bruintje naast mij.
Voor meer zwijmelen kijk even bij Natasja
Liefs Joanne
Eh ja Elvis... had/heb ik ook niks mee dus ik snap wel dat jouw lief in slaap viel ;-)
BeantwoordenVerwijderenHet knuffelverhaal is aandoenlijk, een onvergetelijke herinnering... dat is dan wel weer heel mooi.
FIjn weekend met jouw levend bruintje ;'-)
Ik vind jouw lief lief dat hij meeging.
BeantwoordenVerwijderenVoor je Lief heb je alles over... en zo voelde jij je geborgen bij Bruintje en in zijn armen bij de nachtfilm.
BeantwoordenVerwijderenWat een mooi stukje over Bruintje. Je hebt indertijd echt je best gedaan om hem te houden.
BeantwoordenVerwijderenHet herinnert mij aan die eend, gemaakt van een sok en wat vilt. Als ukkie maakte mamma hem voor mij. De hele dag liep ik er mee en lurkte op mijn duim. Tot mijn moeder het zo zat was dat ze hem afpakte en in de kachel gooide. Ik brulde, er kwam geen eind aan. Een paar dagen later had ze (uit spijt) een nieuwe eend voor me gemaakt.
(Maar het was niet meer helemaal mijn oude eend; en ik lurkte er ook niet meer bij).
Soms been je zo gehecht aan je kapot gekauwde knuffel. Daar kan geen nieuwe tegenop. Het voelt niet hetzelfde
VerwijderenEen zwijmelliedje met een mooi zwijmelverhaal.
BeantwoordenVerwijderenIk weet nog dat mijn moeder mijn lievelingspop eens gemaakt had. Het was een stoffen pop, en ze zag er ineens helemaal anders uit. Ik heb er lang aan moeten wennen.