Zwijmelen *Zwarte schoentjes* op Zaterdag

Ik hou van water. Al is dat niet altijd zo geweest. Ik moest al vroeg op zwemles, samen met mijn broer. In een natuurbad. Geen enkele comfort zoals tegenwoordig. In de winter lag er ijs en vanaf mei werd je in het diepe gegooid. Letterlijk.

Ik liep de afstand naar het zwembad altijd. Alleen in het begin ging mijn moeder mee. Ik begon aan de hengel. Je kreeg dan een band om je middel en werd dan door een soort stang door het water voortbewogen. Eigenlijk hoefde je niets te doen. En dat deed ik dan ook niet. Behalve het hele zwembad bij elkaar schreeuwen. Tot ergernis van mijn moeder. De angst, het steenkoude water, ik vond het niets.

Maar al doende leert men. En ik dus ook. Toen naar de kurken om uiteindelijk in het diepe terecht te komen met een soort stok onder je kin. 

In mei kreeg ik 25 gulden mee, handdoek en zwempak en dat was genoeg voor een seizoen zwemles en vrij zwemmen. 

Ik heb het gehaald. Mijn A en B- diploma. 

En toen begon de pret. Elk moment met mooi weer naar het zwembad. Heerlijk vond ik. Wat geld mee voor een dennenkoek of een snoepketting.

Er bestonden geen kluisjes dus je kleding hing je aan haken die in een openbare ruimte werden opgehangen. Heel veel naast elkaar. Dus mijn moeder drukte mij op het hart om niet mijn beste kleding aan te trekken. 

Mijn oma was 40 jaar getrouwd en ik kreeg behalve een nieuwe jurk hele mooie zwarte schoentjes. Mijn trots. Samen met witte sokjes voelde ik mij een prinses.

Ik koesterde mijn schoenen. Soms trok ik ze binnen aan en danste voor de spiegel. Ik mocht ze alleen aan bij speciale gelenheden. Dat vond ik jammer. Ik pronkte graag met mijn aanwinst.

En op een mooie dag ging ik weer naar het zwembad. Met mijn nieuwe schoenen en witte sokjes. Zonder dat mijn moeder het wist. Voorzichtig hing ik ze aan de haak en ging zwemmen. Toen het tijd was om naar huis te gaan kon ik mijn kleding maar moeilijk vinden. Het hing niet op de plaats waar ik het had achter gelaten.

Uiteindelijk vond ik het zonder schoenen! Ik schrok zo. Mijn hart stond stil. dat gevoel had ik. Waar waren mijn schoenen? Ik heb de hele ruimte afgezocht. Aan mensen gevraagd of zij mijn zwarte schoenen hadden gezien. Ook nog bij gevonden voorwerpen gevraagd. Maar ze waren weg en bleven weg.

Op mijn sokjes ben ik naar huis gelopen. De hele weg snikkend en voorbereid op een boze moeder. Want hoe moest ik het vertellen? Ze had mij nog zo gewaarschuwd.

Boos was zij zeker. Maar eerder omdat ik toch ondanks haar verbod mijn schoentjes naar het zwembad had aangetrokken.

Ik heb er lang om getreurd. En ook van geleerd.

Daar denk ik nog wel eens aan. Als ik in mijn kleedkamer rondkijk naar een wand met schoenen. 

Dan pak ik een paar mooie zwarte schoentjes en dans voor de spiegel.

Voor meer zwijmelen kijk even bij Tasja

Liefs Joanne