Niet weer, hè!!!!!

Zag ik het goed? Kleine pootafdrukjes op het kleed?

Het is niet waar, dacht ik niet. Niet weer. Ik keek rond. Geen keuteltjes. Alleen pootafdrukjes. Lief kwam beneden en ik vertelde wat ik zag.

"Geen muis hè? Niet weer". 

Het stond nog op mijn netvlies. Die muizen. Meervoud. Wat een ellende. 

"Maar waar zat ie dan. Geen idee.

"Dus werd 's avonds de camera weer geïnstalleerd. Gericht op het kleed. Via de telefoon van Lief konden wij kijken. In het begin nog verwachtingsvol. Als wij zijn schuilplaats wisten konden wij actie ondernemen.

De volgende ochtend werd ik wakker door Lief. Die op zijn telefoon tuurde. Om vijf uur in de ochtend.

En wij zagen een piepklein muisje gezellig rondscharrelen in de kamer. Op het kleed vooral. maar waar hij vandaan kwam, geen idee.

De muizenvalletjes werden gezet. Zonder resultaat. Wij hadden te maken met een slimme muis. Die alles omzeilde. Maar hij liet wel zijn afdrukken na.

Elke avond streek ik het kleed glad. Om de volgend ochtend een spoor van pootjes tegen te komen. Ik werd er kriegelig van. Lief stikchagrijnig. Midden in de nacht op zijn telefoon de verrichtingen bekijken. Als ie er waren.

Elke avond een andere hoek van de camera. Want zijn schuilplaats was nog steeds niet bekend.

"De plint in de keuken moet weg", zei ik. "Daar zaten ze de vorige keer ook.

Maar Lief had daar geen zin in. Verschillende plekken al dicht gemaakt en het was veel werk.

Inmiddels vier weken verder!! Mijn kamer was mijn kamer niet meer. Ik kon niets op de bank leggen. Het idee dat er elke nacht een muis door de kamer scharrelde. Bahhhh....

En toen was er een doorbraak. Er zit een mini opening naast de vaatwasser. En daar wringt hij zich doorheen. Duidelijk te zien op de camera.

Dus Lief zet daar twee vallen neer. Bij de opening. Wij waren benieuwd.

De volgende ochtend al vroeg gekeken. Op de camera. Tot onze verbazing hadden wij gemist hoe hij eruit was gekomen. Maar wij zagen wel dat hij probeerde weer terug te gaan. Maar hij is slim. Laat zich niet vangen. Hij kijkt, denkt na en gaat de andere kant op. Hij kon niet terug. Dus heeft hij de hele dag ergens in de kamer gezeten.

Een dag later alles vrij gelaten. Een opening bij de vaatwasser. En ja hoor, daar ging hij. Naar zijn eigen plek, achter de plint.

Hebbes, dachten wij. De plint verwijderd, alles neergelegd en toen de plint er weer voor. Alle uitgangen bekeken. Op mijn knieën met een zaklantaarn. 

Geen uitgang meer over. 

Vanavond het kleed weer glad strijken. 

"Ik ga gillen als ik morgen weer sporen zie", zei ik.

Nu maar duimen dat hij blijft zitten waar hij zit.

Pffff......

Update:

Net beneden en geen pootafdrukken. We houden moed.

Liefs Joanne