Slaapkamerperikelen

Toen wij net getrouwd waren woonden wij op kamers. Ons bed was een twijfelaartje. Een opklapbed omdat wij niet zoveel ruimte hadden. Een tweedehandsje. 

Niet alleen het bed was al wat ouder. Het matras ook. Met in het midden een behoorlijke kuil. Als wij naar bed gingen rolden  wij vanzelf naar het midden. Heel knus.

Na een tijd verhuisden wij naar een flat. Meer ruimte, dus wij kochten een nieuw bed. Wel 140 cm breed. Wat een ruimte! Vonden wij. Geen kuil meer in het midden, dus rolden wij ook niet meer automatisch die kant op. Geeft niets. Inmiddels twee kinderen rijker misten wij de kuil in het midden niet.

Weer een verhuizing. En tijd voor een ander bed. want 140 cm vonden wij toch wel krap. Ik had graag mijn eigen ruimte en geen gefriemel als ik ga slapen. Lief ook niet. Ieder zijn eigen kant. Maar krap vonden wij het wel.

Dus kwam er een nieuw bed. 160 cm breed. Een lits-jumeaux. Met dito dekbed en overtrekken. Alles nieuw. Net als de bedbodems. Lief is zwaarder dan ik dus hij heeft een verstelbare bedbodem. Daardoor kwam zijn matras wat hoger te liggen. Allebei een nieuw matras en topper. Maar ik wil geen hard matras. Lief wel. Dus dat werden twee verschillende.

En toen begon de zoektocht. Naar een goed matras en topper. Ik was er snel uit. Lief niet. Nog steeds niet. Verschillende matrassen gehad. En toppers. Het probleem is dat hij hoger ligt dan ik. Er is echt een verschil.

"Je ligt in een dal", zegt Lief.

"Ik heb het gevoel alsof ik een berg moet beklimmen als ik welterusten zeg", antwoordde ik.

Maar Lief had een idee. Mijn matras is best wel oud. En mijn topper ook. Maar ik slaap heerlijk. Waarom dan vervangen. Lief blijft het maar herhalen. dat ik een ander matras moet kopen. Maar ik wil het niet. Slaap als een roosje.

Nu heeft Lief sinds een paar dagen weer een nieuw matras.

"Kun je mijn matras nemen", zegt hij. Pas twee jaar oud. Maar kneiterhard. Niks voor mij. Hij bleef het maar herhalen. En ik zwichtte.

Dus gisteravond de matrassen omgewisseld. Nieuwe hoeslakens erop. En Lief blij.
Er was tenminste geen hoogteverschil meer.

Ik was minder blij. Zeker vanmorgen. Na vannacht ieder uur op de klok te hebben gezien stond ik om zes uur brak op. En dat bleef. Doodmoe van geen slaap.

Lief zag ook wel dat dit niet ging werken. Dus vanavond mijn oude matras weer op het bed gelegd.

"Ik denk dat ik toch maar een andere topper koop", zegt Lief.

De kuil in het midden is allang weg. 

Het hoogteverschil niet.

Pfffff.......

Liefs Joanne