Aangrijpend

-

Van de week zag ik een mooi programma. Five Days Inside. Aangrijpend, ontroerend maar bovenal heel erg emotioneel. 

Het ging over jongeren tussen de 15 en 35 jaar met niet aangeboren hersenletsel. Na een periode in een ziekenhuis, meestal weken in coma, kwamen ze in een revalidatiecentrum terecht.

Zo mooi om te zien hoe het personeel met die mensen omgaat. Oneindig veel geduld en vertrouwen.

Jonge mensen, van de ene op de andere dag. Ze konden niets meer. 

Een jonge vrouw was net bevallen. Ze had zwangerschapsvergiftiging en werd steeds zieker. Raakte in coma en kon werkelijk niets meer. Een jonge echtgenoot, een baby. En het doorzettingsvermogen om beter te worden.

Maar ook de emotie dat het niet meer hoeft. Dat het klaar is. Het vechten, het leven.

Een jongen die van zijn fiets valt, een jongen die met zijn scooter onderuit gaat. Een jonge vrouw die na een onschuldige operatie anderhalf jaar moet revalideren.

Het brengt mij terug naar 12 december 1974. 19 jaar oud en op mijn brommertje op weg naar huis. Het was koud, regenachtig en donker. 

Ik keek even op of ik al bij de bocht was. Er doemde een groot oranje vlak op en verder weet ik het niet meer. Het bleek de voorkant van een vrachtwagen te zijn die daar niet mocht parkeren.

Ik schoof eronder. Met brommer. Ik was buiten bewustzijn en toen ik bij kwam kon ik heel zachtjes 'help' roepen. Niemand hoorde mij. Niemand zag mij. 

Lief belde mijn ouders of ik goed was thuis gekomen. Ze zijn mij gaan zoeken. Lief wist welke weg ik nam.

Behoorlijk in de kreukels, een gebroken knieschijf heb ik een tijdje in het ziekenhuis gelegen.

De politie vertelde later dat ik enorm veel geluk had gehad. " Je helm heeft je leven gered", zei hij.

Dat kwam weer boven door dat programma.

En het is waar wat Eddy Zoë zei:" Tel je zegeningen en wees blij met wat nog wel kan".

Liefs Joanne 😘🧡


Reacties

  1. nicole orriens8 september 2023 om 09:03

    Zo'n programma maakt je zeker bewust van je zegeningen. Het klinkt indrukwekkend.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mirjam Kakelbont9 september 2023 om 14:09

    Het oog van de naald en jij paste erdoor. Zo'n programma zet je wel aan het denken...
    Lieve groet.

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Anoniem12 september 2023 om 07:06

    Ik kijk dat soort programma's niet, bewust niet. Ik word er zo naar van. In een revalidatie centrum zie en hoor je zoveel ellende, ik weet er alles van, onze zoon heeft daar vanaf zijn 17e tot zijn 18e moeten revalideren vanwege een aangeboren afwijking aan zijn, na zijn operatie bleek dat het corrigerende ijzer wat geplaats er weer uit moest vanwege een bacterie. Liefs, geesje

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Plato17 september 2023 om 16:52

    Ik kijk bijna geen TV en dus al helemaal niet naar deze programma's. Toch doet het onderwerp me wel wat. Zo jong en dan al voor je hele leven gedeeltelijk uitgeschakeld. Dat moet verschrikkelijk zijn. En wat fijn dat er dan mensen zijn die zich op een goede manier om hen bekommeren.
    Goed stuk Joanne.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen