Autorijden

Autorijden was altijd een ver van mijn bed show. Ik durfde niet. Wilde ook niet. Ik schoof het voor mij uit totdat Lief zei dat het maar eens moest gebeuren. 

" Of jij zoekt een rijschool uit of er staat volgende week een auto voor de deur" 

En daar kon ik niet tegen. Het onverwachte. Dus zat ik twee weken later met zweet in mijn handen te wachten op mijn eerste rijles. Die een half uur van tevoren werd afgezegd.

Ik reed alleen maar op de snelweg. Anderhalf uur had ik les. Want ik moest eerst van Almere naar Bussum of Hilversum. Daar moest ik ook afrijden. 

Ik was super slecht in kruisingen. De hele wereld kreeg voorrang en je kon je brood meenemen. 

Uiteindelijk vijf keer afgereden. En alleen maar geslaagd omdat ik een ongeluk kreeg. Buiten mijn schuld.

Ik had het helemaal gehad met rijden. Mij kreeg je geen auto meer in.

Totdat Lief een dagje vrij nan en een verrassing had. Die begon op het stadhuis. Het ophalen van mijn rijbewijs. En daarna moest ik rijden.

Met het zweet over mijn hele lichaam reed ik de eerste kilometers. En daarna elke avond. Het was november en slecht weer. Dus ik reed in alle omstandigheden.

Ik vond het steeds leuker. Het gaf ook een grote mate van vrijheid. Heerlijk vond ik het.

Alleen op pad, met mijn moeder, gewoon naar het tuincentrum. Zelfs boodschappen doen werd een feestje.

En toen kwam corona. Alles ging dicht en je mocht niet meer op bezoek. De auto stond te verstoffen en ik ook. 

De wereld ontwaakte langzaam en toen ging ik onderuit. Driedubbele enkelbreuk, opnieuw leren lopen. Het was heftig. En autorijden ging helemaal niet meer. Intussen een hadden wij een nieuwe grotere auto. Dan moet ik altijd wennen.

Ik wilde niet meer rijden. Ik durfde ook niet meer.

Ik gooide het op mijn enkel.

Nog pijn, te zwak. Alles kwam voorbij. Als ik maar niet hoefde te rijden.

Inmiddels drie jaar verder vond ik het wel best. Totdat jongste zoon en schoondochter erover begonnen.

Ze wilden mij een paar rijlessen cadeau doen.

En daar kon ik niet tegen. 

Dus afgelopen weekend voor het eerst weer in de auto gestapt. Eerst op een grote parkeerplaats rondjes gereden. Om de auto leren kennen. En om het gevoel terug te krijgen.

Daarna de weg op. Lief ging mee. Als steun. 

Vandaag moesten wij boodschappen doen in een andere stadsdeel. Best een stuk rijden.

" Ik rij wel", zei ik tegen Lief.

En toch wel met zweethandjes gaan rijden. Maar gaandeweg ging het best goed. Net als fietsen verleer je het niet. Ik moet gewoon weer aan het verkeer wennen.

Ik kom er wel.

Liefs Joanne 😘🧡