Zwijmelen * Een bewogen jaar * op Zaterdag
1969. Een bewogen jaar. Het jaar dat wij verhuisden van een flat naar een eengezinswoning.
Ik was veertien jaar. Ik was eigenlijk een tweede moeder voor mijn jongste broertje van twee jaar. Mijn moeder was nog steeds niet helemaal genezen.
Als enig meisje met drie broers had ik altijd een eigen kamer. Op de flat ook. Twaalf jaar heb ik er gewoond.
Ik vond het een overgang. Het was een nieuwe wijk. Ook weer een eigen slaapkamer en het huis had centrale verwarming. In plaats van een kolenkachel. Wat een luxe. Verwarming op mijn kamer. Geen ijsbloemen meer op de ramen.
Wie ook in de wijk woonde was een oude klasgenoot van de lagere school. We werden een soort van vriendinnen. Zij bepaalde en ik volgde. Zo naïef was ik. Heel bazig eigenlijk. Maar blij dat iemand met mij om wilde gaan.
Wat je wel vaker ziet bij nieuwbouwwoningen zijn hofjes. De achterkant van de huizen staan aan een grasveld. Met wat speeltuig voor kinderen.
Vriendin en ik waren even oud. Verschil van drie maanden. Zij had al een vriendje. En die zocht zij elke avond op. Maar zij vroeg ook of ik kwam. Haar vriend wilde niet dat ik in zijn tuin kwam. Het was een warme zomer die van 1969. En ik bleef achter in het hofje terwijl vriendin veel plezier had. Ik kon ze horen lachen. Zelfs zien.
Ik zat op de schommel toen ik iets hards tegen mijn hoofd voelde. Een dode vis! En niet zo'n kleintje ook. Vriendin had nog het meeste plezier.
1969. Een bewogen jaar. In vele opzichten. Een nieuwe school, een andere buurt, een vriendin die mij vernederde. Ik liet het ook gebeuren, eerlijk gezegd.
Als ik er nu op terugkijk vraag ik mij af waarom ik daar bleef zitten. Eigenlijk een vreselijk mens die vriendin.
1969. Een jaar wat ik nooit vergeet.
Liefs Joanne 😘🧡
Dit zijn herinneringen die je nooit kwijtraakt, hoe graag je het ook zou willen. Hoeveel groei je ook hebt doorgemaakt, er zijn momenten, dan ben je weer dat meisje van 14.
BeantwoordenVerwijderenKnuffel.
Wat was je jong om zoveel verantwoording te dragen op je broertje. Gelukkig waren er ook goede tijden. Met een vriendin en centrale verwarming. Ik herinner me ook de ijsbloemen op de ramen van mijn slaapkamertje.
BeantwoordenVerwijderenLieve groet.
In dat jaar was ik een meisje van dertien, mijn *broertje* was vijf, ook ik zorgde veel voor hem. Die vriendin, zal zij daar nog wel eens aan terugdenken? Ik hoop dat ze zich dan inwendig diep schaamt! Liefs, Geesje
BeantwoordenVerwijderenHopelijk heb je haar toch op een bepaald moment de rug toe gekeerd. Dat verhaal zou ik ook wel eens willen lezen. Een vriendin die het woord vriendin niet waard is. Bah.
BeantwoordenVerwijderen