Wat als......
Ik ben niet zweverig. Ben ook niet gelovig. Maar ik ben wel een keer naar een medium geweest. Dat had ik al een keer verteld.
Zoon en schoondochter gingen daarheen en vroegen of ik mee ging. Ik had wel zin in een uitje. Dus gingen wij drieën op pad. Zij nog zonder kinderen en ik zonder Lief.
Het werd in een grote hal gehouden en ik keek mijn ogen uit. Zoon en schoondochter hadden iemand op het oog.
Later die dag ging ik naar dezelfde vrouw. Een gewoon aardig iemand. Die mij vriendelijk verzocht om te gaan zitten. Eerst ging het gesprek over mijn vader.
Toen zei ze" ,Je hebt twee kinderen".
"Drie", zei ik.
Maar zij bleef volhouden dat ik twee kinderen had.
"Twee dichtbij en een heel ver weg. Echt heel ver weg".
Nou had ik met oudste minder contact dan de andere twee maar ver weg? Ik vond het maar vreemd. Zij bleef volhouden. Dat ik mij moest richten op mijn andere twee kinderen en mijzelf niets kwalijk moest nemen. Ik had niets verkeerds gedaan.
Daar moet ik soms aan denken. Het was 2011.
In 2015 kreeg ik onenigheid met oudste zoon.
Het liep hoog op. Het ging over vroeger. Na mijn postnatale depressie was er veel onbegrip. Ondanks het vele uitleggen voelde hij zich weggegeven. Dat heeft hij letterlijk gezegd.
Heeft het contact verbroken. Tot op de dag van vandaag.
Inmiddels ruim acht en een half jaar verder heb ik een beetje berusting.
Wat als mijn postnatale depressie eerder bekend was.
Wat als hij door omgeving geen verkeerde informatie had gehad.
Wat als wij hem niet hadden laten logeren.
Wat als....wat als....
We schieten er niets mee op.
We hebben het onze oudste zoon eindeloos uitgelegd. Maar hij geloofd ons niet.
Twee kinderen dichtbij. Een heel ver weg. Hoe kon zij dat vier jaar eerder weten?
Liefs Joanne 😘🧡
wel eens gedacht aan mediation voor beide partijen of therapie voor uzelf? heeft de tegenpartij geen behoefte dan heeft u als ouders alles geprobeerd en resteert slechts loslaten en daar vrede mee hebben. wel zal het verdriet blijven. dat geldt ook voor therapie: onzeker meisje, paniekaanvallen, postnatale depressie, straatvrees, obsessief schoonmaken. een mens kan niet eeuwig minpunten uit het verleden blijven koesteren en als excuus gebruiken voor het leven nu. situaties van toen zijn niet te veranderen, de enige die kan veranderen bent u zelf. ook hier loslaten, wat natuurlijk niet betekent 'vergeten'. ik hoop van harte dat ooit gooisch meisje vaker kan schrijven over positief heden dan negatief verleden.
BeantwoordenVerwijderenVolgens mij schrijf ik genoeg over positieve en dingen. Maar het verleden hoort ook bij mij. Ik geniet van de kinderen en kleinkinderen. Maar soms komen bepaalde gebeurtenissen boven drijven.
VerwijderenDat klinkt wel heel erg naar. Obsessief schoonmaken? Omdat ik er geen hekel aan heb?
VerwijderenJe zou mijn huis moeten zien. Twee kleinkinderen een weekend te logeren gehad. Het huis is ontploft en ik zit er tussenin naar Expeditie Robinson te kijken.
Hoe gelukkig kan een mens zijn. Ik tel mijn zegeningen. En dat zijn er heel veel!
Wat een nare belerende reactie geeft deze anonieme persoon hier, lieve Joanne, ga je alsjeblieft nooit meer zo verdedigen. Niemand maar dan ook niemand anders dan jij zelf weet wat er in je omgaat. Ik lees graag bij je, je bent een eerlijk, open en lief mens! Liefs van mij, Geesje
VerwijderenPostnatale depressies werden gezien als aanstellerij. Je moest genieten van je kersverse kind, anders deugde je niet als moeder. Je hebt voor het logeren gekozen met het welzijn van je zoon in je achterhoofd. Triest dat hij afstand houdt en jou (en zichzelf) geen herkansing gunt. Zeker nu er meer info over PD naar buiten komt. Het kan zijn dat hij negatief wordt beïnvloed door degene bij wie hij heeft gelogeerd. Blijkbaar is het gegaan zoals het "moest" gaan. Ik weet niet hoe sommige mensen iets "weten."
BeantwoordenVerwijderenLieve groet ♥
Maar dan had dat medium het toch wel goed gezien. Wonderlijk he?
BeantwoordenVerwijderenOver jouw verhaal moet niemand maar een oordeel vellen. Hopelijk komt het ooit nog goed tussen jullie. Dat is mijn wens voor jou. Want zoiets lijkt me verschrikkelijk.