Andere tijden

Vroeger bestonden er geen mobieltjes of computers. Tablets of wat dan ook. Ik stam nog uit de tijd dat je geen koelkast had. Op zaterdag in het lavet werd je gewassen. En een petroleum kacheltje verwarmde de boel.

Bellen deed ik graag. Naar mijn oma. In een openbare telefooncel, dat wel.

Geweldig vond ik het. Voor een dubbeltje vertelde ik hele verhalen. Er werd regelmatig ongeduldig op het raam geklopt. De rij werd steeds langer.

" Mijn dubbeltje is nog niet op", zei ik dan. Maar je kon oneindig bellen.

Ik was dan ook superenthousiast dat wij een eigen telefoon kregen. Een zwarte, van bakeliet.

Hoe anders is het nu. De kleinkinderen hebben hun eigen telefoon.

Afgelopen zondag kreeg ik een appje van kleindochter. Van zeven jaar.

"Hoi oma, ben je al beter?"

Ik vertelde dat het weer redelijk ging.

" Lig je nog op bed?"

" Nee, dat was een paar dagen".

Ze had de smaak te pakken. De rest van de middag waren de pingetjes niet van de lucht.

"Ik ga eten", zei ik.

" Nu al", zei kleindochter.

"De klok is een uur achteruit gegaan. Het is donker".

"Ohhhh....zei kleindochter, " hier ook!"

Sinds die tijd appen ze na schooltijd. 

Even wat zeggen en dan is het doeiiiiii!

Tja, de tijden veranderen.

Nu appen ze met oma en dat kan ook oneindig doorgaan.

Liefs Joanne 😘🧡