Sint Maarten

Gisteren was het Sint Maarten. De dag dat elk lichtje branden mag. Ik kende het niet.

Toen wij hier pas woonden deed ik niets vermoedend de deur open. Zes paar kinderogen keken mij aan en zongen luidkeels.

"En nu?" vroeg ik.

" Heeft U snoep?"

Ik kon wel bij de deur blijven staan. Alle koek en snoep die ik in huis had verdween in de meegebrachte tasjes.

Het jaar erop was ik voorbereid.

En toen de kinderen wat ouder waren liepen zij ook Sint Maarten. Met zelfgemaakte lampions. In de stromende regen. Want het was altijd slecht weer.

Wij wisselden elk jaar, Lief en ik. De een liep met de kinderen mee, de ander stond met een bak snoep bij de deur.

Soms kwamen ze totaal verkleumd thuis. Dan was er warme chocolademelk met slagroom.

En werd de buit bekeken. In die tijd was niet alles verpakt. De spekkies plakten aan elkaar.

De kinderen werden ouder. Voor hen geen Sint Maarten meer. En wij waren soms niet thuis.

Maar gisteren was het weer ouderwets. Zoon en schoondochter waren een straat verder bij een verjaardag.

"Wij komen langs hoor", zei schoondochter.

Ik heb heel wat ingeslagen. Altijd bang dat ik tekort kom.

Om kwart voor zes ging de bel.

Twee kleintjes stonden onwennig voor de deur. De ouders wat op afstand.

" Wat hebben jullie mooi gezongen. En wat een prachtige lampions" 

Ze waren blij met het snoepgoed.

"Ohhh....wat heeft U lekkere snoep" hoorde ik veelvuldig. Er was dan ook genoeg keus.

Ik deed de deur weer open een klein meisje van hooguit drie jaar stond voor de deur. Een lampion in haar handen geklemd. Haar moeder stond iets verder en stond te swingen en te zingen. Zo leuk.

De kleinkinderen kwamen langs. Glunderende koppies. Zoon en schoondochter waren erbij.

"Ohhhh...lekker", zei zoon en pakte wat snoep.

" Moet jij niet eerst zingen", zei ik.

We moesten allebei lachen.

Het werd steeds stiller en vanaf kwart over acht ging de bel niet meer.

Een geslaagde avond en zo leuk.

Ik heb genoten.

Liefs Joanne 😘🧡