Ben ik weer even

 Een tijd niet geschreven. Een nieuw jaar. En eigenlijk geen goede voornemens. Maar ik hoopte wel dat het een fijn jaar zou worden.

Toen kwam het bericht dat mensen die heel dicht bij ons staan gaan scheiden. Of er een bom viel. Zo onverwacht. 

Het heeft een enorme impact. Op hun leven en die van ons. 

Wij wilden die persoon hulp bieden, een luisterend oor. Dus werden er vele uren op de bank doorgebracht en gepraat. Laten praten. Want er zijn ook kinderen in het spel.

En de persoon die de scheiding aanvraagt is verder dan de persoon die het overkomt.

Gepraat, gehuild, goede raad gegeven. 

Maar uiteindelijk moet die persoon het zelf doen.

Liefs en ik hebben het er nog dagelijks over. 

Hoe het verder moet. Dat die persoon, die ons erg na staat er wel goed doorheen komt.

Een mediator ingeschakeld. Dus hopelijk komen ze er samen goed uit.

Ook voor de kinderen.

Afwachten nu.

Maar door allerlei gebeurtenissen ontbrak bij mij het schrijven. Mijn hoofd liep over en niet van leuke verhalen.

Eerst twijfelde ik om dit op te schrijven. Geen leuk bericht. Maar het beheerst momenteel ons leven.

Er komt straks weer ruimte voor de gewone dagelijkse dingen

 Volgende week is middelste zoon jarig en twee dagen later ikzelf.

Dit weekend de kleinkinderen. Kijken of wij wat leuks kunnen doen. Het ligt ook een beetje aan het weer.

Een natuurgebied met een klimbos, de kermis of bioscoop.

Keus genoeg. Wij hebben er zin in.

 Liefs Joanne 😘🧡

Liefs