Vrouwen en kaartlezen

-

Lief is vergeten wat hij gisteren heeft gegeten maar kan nog steeds haarfijn vertellen wat wij bijna 50 jaar geleden meemaakten op onze huwelijksreis.

"Kaartlezen en vrouwen", nog steeds geen combinatie. En een diepe zucht volgt dan.

Daar moest ik aan denken toen wij vanmiddag samen op stap gingen. Naar een nieuw winkelcentrum. In onze woonplaats maar wel 15 kilometer verder. In een nieuwe wijk waar wij nog nooit geweest waren.

" Moeten jullie echt eens naar toe" volgens onze middelste zoon.

Dus gingen wij op pad. Lief zonder richtingsgevoel en zijn TomTom. En ik zou de route vertellen via mijn telefoon.

En daar ging het mis. Google Maps deed niet wat ik wilde. En wij reden keer op keer verkeerd.

Eindigend in de middle of nowhere keken wij elkaar eens aan 

"Geef die telefoon maar aan mij" zei Lief en zette de auto aan de kant.

Triomfantelijk gaf hij hem terug, met de juiste route. Dacht hij.

Braaf wees ik hem de weg.

" Volgens mij gaan wij nu via een fietspad" zei ik.

De weg was oneindig. Door het bos, door een woonwijk. Totdat wij een bekende weg zagen.

" Volgende keer gaat mijn TomTom mee" zei Lief.

" Pffffff...... vrouwen en kaartlezen "

En ik? Ik hield mijn mond. 

Liefs Joanne 😘🧡

Reacties

  1. geesje24 maart 2024 om 11:12

    Hahaha herkenbaar, ik doe al nooit meer moeite om de juiste weg te vinden, ik heb totaal geen richtingsgevoel. Groetjes, Geesje

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Mirjam Kakelbont25 maart 2024 om 18:14

    In mijn auto heb ik geen navigatie... Wel op de fiets (-: Ik kan trouwens uitstekend kaartlezen.
    Fijn weer iets van je te lezen! Lieve groet.

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen