Wolletje

-

Jongste broer heeft een hond. Wolletje. Laat ik hem maar zo noemen. Een schat van een beest. Zo vaak zien wij elkaar niet. Hij woont in het noorden van het land. Ik een stuk lager.

Maar als wij elkaar zien is Wolletje door het dolle heen. En jongste broer ook natuurlijk.

Zoon van jongste broer kreeg een appartement en zijn ouders zouden een week helpen. Schilderen, behangen, witten en op meubeljacht.

Tja....dan zat Wolletje de hele dag alleen.

Dus kwam hij hier. 

En wat heb ik genoten. Lief had pijn in zijn rug en liep een beetje krom.

" Ik zorg wel voor hem", zei ik.

Na mijn eerste koffie, Wolletje kreeg vers water en eten, was het tijd voor een wandeling. Niet zo heel ver. Maar wel even buiten.

Elke middag werd er stevig gewandeld. Weer of geen weer. Anderhalf uur in het park. Wolletje genoot en ik genoot nog meer. 

Ruim 14.000 stappen. Voor mij veel.

Op zondag werd er slecht weer voorspeld. Maar toch naar buiten. Tussen de wolkbreuken door.

Allebei nat, maar hey.........

En om half acht 's avonds het laatste rondje.

Daarna lag hij bij mijn voeten.

Na negen dagen haalde jongste zoon Wolletje weer op. Nog een knuffel en daar ging ie.

Ik moest wennen dat hij er niet meer was. Behalve het wandelen had ik ook veel aanspraak. Iedereen maakte wel een praatje die ik tegenkwam.

Wij nemen zelf geen hond. Lief staat er niet echt voor open. En dan moet je het niet doen.

Maar een loge af en toe is geweldig.


Liefs Joanne 😘 🧡 


Reacties

  1. geesje5 juni 2024 om 00:52

    Ach wat een lief blogje, zo lief zo waardevol! Een hondje, ik mis onze Spike zo erg, zijn enthousiasme, zijn trouw, zijn liefde, het was zo groot!

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Anoniem5 juni 2024 om 14:24

    Ik was altijd wat bang voor honden.en we hadden nog kleine kinderen,dus Oa Lego bouwsels op de vloer en een meisje in een rolstoel.dus een hond…mwah nee…maar manlief is en was dol op honden.en de kinderen ook.dus daar kwam toch met reserve van mijn kant,eerst hond 1.super lief voor de kids…en gezellig in huis voor allen.toen kwam hondje 2..ook een poedeltje.vorig jaar moesten we hem laten inslapen.maar wat hebben we een plezier gehad van deze twee honden..zo lief .zo trouw.zo grappig.ze worden nog iedere dag gemist.nu geen honden meer.we zijn nu eind zestig ,maar t blijft jammer.ik had dus nooit gedacht ..dat je zo veel,plezier aan je hond kon beleven…

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie posten

Lief dat je reageert. Het wordt heel erg op prijs gesteld.

Populaire posts van deze blog

Notaris

-
Vandaag naar de Notaris geweest. Dat wilde ik al heel lang. Lief zag dat niet zo zitten dus gebeurde er niets. De afspraak stond er al maanden. Een testament en een levenstestament. Nu Lief er niet meer is moeten de kinderen alles regelen. Ik ben er altijd heel open over geweest. En ik had wel wat vragen. Het was een lieve jonge vrouw. Er was een klik. Ze legde alles goed uit  Jongste en middelste zoon gingen mee. Lopend, want het was niet ver van mijn huis. Zo konden zij ook met hun vragen bij haar terecht. Het was gemoedelijk.  Het opstellen van de testamenten was zonder de kinderen. Alleen met de notaris. Na afloop mocht ik ze wel alles vertellen. Maar eigenlijk wisten ze het al. Van te voren veel over gesproken. Over drie weken krijg ik het concept thuis gestuurd. Dan moet ik een afspraak maken om te tekenen. Na afloop nog een tijd bij mij thuis gezeten. Blij dat het geregeld is. Liefs Joanne 😘 
Meer lezen

Iets uitleggen

-
Ik heb lang getwijfeld of ik het zou delen. Het is geen oordeel. Gewoon een uitleg. Mensen die al langer meelezen ontdekten tussen de regels door dat er wel wat speelde. Ik zit niet te wachten op nare reacties. Die heb ik al genoeg gehad.             ------------------------------------------------------ Ik was nog zeventien en Lief twintig toen wij verkering kregen. En twintig en twee en twintig jaar toen wij trouwden. Als je zo lang bij elkaar bent dan ken je elkaar door en door. Lief was een fantastische echtgenoot en vader. Lief,  zorgzaam, vol humor en stond altijd klaar. Voor iedereen. Ik werd op handen gedragen.  September 2010 kreeg Lief een dubbele hernia . Hij kwam thuis te zitten en vond dat heerlijk. Hij wilde eigenlijk niet terug naar zijn werk. Hij had een beetje een kort lontje. Op zijn werk liep het niet meer. Veel ruzie. Hij kon het steeds moeilijker bijbenen. Hij werkte bij de overheid met klanten en kwam steeds vaker mopperend e...
Meer lezen

Ben ik weer even

-
Ferrara zei met recht dat het stil is hier. En ze heeft gelijk.  Ik weet niet zo goed hoe ik het uit moet leggen. Het blijft moeilijk. Overdag gaat het prima maar het alleen eten en naar bed gaan is nog steeds moeilijk. Ik mis mijn klets halfuurtje. Nu kijk ik even op mijn telefoon. Gewoon TikTok. Geen zware onderwerpen.  Ik voel mij ook onzeker. Ben ik nu de enige die het na een jaar nog steeds moeilijk heeft. Ben ik daar raar in? Gewoon verder met je leven, toch? Dacht ik dat ik na alle eerste keren het tweede jaar makkelijker zou zijn. Niets is minder waar. Schuldig voel ik mij ook nog steeds. Dat ik in de week dat Lief in het ziekenhuis ook lag zelf ziek was en daardoor hem niet meer gezien of gesproken heb. Het afscheid kwam zo onverwachts. En dan ben je na 52 jaar alleen.  Maar ik heb hele lieve kinderen. Die mij regelmatig ophalen en leuke dingen ondernemen. Een hele gezellige Koningsdag gehad.  Middelste zoon heeft MS en jongste zoon heeft het nog moeilijk me...
Meer lezen