Het leven loslaten.

Iedereen heel erg bedankt voor de lieve reacties en de warme woorden. Het doet mij erg goed.

        ---------------------------------------------------------------

Begin februari, op een zondagavond, voelde Lief zich niet goed. Moest vreselijk overgeven.

" Je hebt de griep", zei ik. " Het heerst".

Naar bed gegaan en om drie uur werd ik van een harde klap wakker. Lief lag naast zijn bed. Kon niet op zijn benen staan. Het heeft lang geduurd voordat hij er weer in lag 

" Je moet mij wakker maken als je op wilt staan", zei ik.

Maar om zeven uur weer een klap. Lief was warrig en praatte onduidelijk. 

112 mocht ik niet bellen. Ik belde jongste zoon.

Die was heel duidelijk. 112 bellen.

Ze kwamen met z'n drieën. Ze onderzochten Lief en dachten aan een longontsteking. 

"We nemen hem mee", zeiden ze.

Gauw wat spullen ingepakt en met jongste zoon ook naar het ziekenhuis.

De hele dag op de spoedeisende hulp gezeten. Allerlei onderzoeken en het wachten duurde lang.

Uiteindelijk bleek hij hartfalen en een hartritme stoornis te hebben. En een goede griep erbovenop.

Wij wisten het niet. En Lief ook niet. Hij was de laatste tijd wel moe en benauwd maar dacht dat het een staartje van corona was.

Hij werd opgenomen en ik was begin van de avond thuis.

Afgesproken met middelste zoon dat wij de volgende ochtend naar het ziekenhuis zouden gaan.

Ik was een beetje moe, had slecht geslapen, maar wilde toch graag naar het ziekenhuis.

Lief sliep veel. En was erg moe. Hij kreeg extra zuurstof en vond na een klein uur dat wij wel weg konden.

Eenmaal thuis voelde ik mij ziek en dat werd steeds erger. Dezelfde griep als Lief en het hakte er behoorlijk in. Ik kon niet meer naar het ziekenhuis.

De kinderen gingen bij hun vader op bezoek. Ik werd via WhatsApp op de hoogte gehouden. Hoe het met hem was.

In het begin leek het iets beter te gaan. Er was zelfs sprake van dat hij thuis kon uitzieken van de griep.

Maar donderdag eind van de avond werd hij naar de IC overgebracht. Middelste zoon werd gebeld. Hij was contactpersoon. Hij belde weer zijn broer die mij belde. Maar ik hoorde niets terwijl de telefoon naast mij lag.

" Mam, mam".... hij probeerde mij wakker te maken. Inmiddels tien voor half twee, midden in de nacht. Stond hij naast mijn bed.

" Jullie moeten nu je moeder halen", zei de IC arts.

Ik was te ziek om op mijn benen te staan maar jongste zoon sleepte mij letterlijk naar het ziekenhuis en zette mij in een rolstoel.

 Mondkapje voor. Ik wilde niemand besmetten.

Lief had erg veel moeite met ademhalen. Het ging niet goed. Ze wilden hem aan de beademing leggen maar dat was ook een groot risico.

Op een gegeven moment werden de waardes wat beter en zei de arts dat wij beter naar huis konden gaan. Om negen uur zouden wij dan een afspraak hebben met de artsen.

Om vijf uur was ik thuis en om half zes ging de telefoon. We moesten gelijk weer terug.

En toen was alles heel onwerkelijk. Lief was onder narcose en aan de beademing. Niet meer aanspreekbaar.

Zijn organen waren uitgevallen en ze konden niets meer doen.

" Neem maar afscheid", zei de arts, "dan zetten wij de beademing stop".

Ik ging naast hem zitten, pakte zijn hand en praatte tegen hem. De kinderen stonden naast mij en toen liet Lief het leven los. Voordat de beademing werd stop gezet. Gewoon, ineens.

Zo onwerkelijk, ik geloofde het niet. 

In een paar dagen tijd verandert je hele wereld, je leven.

De grond zakte onder mijn voeten weg.

Liefs Joanne