Hoe het verder ging

Daar zit je dan

Vol ongeloof. Niet te bevatten.

Er was ook geen tijd voor afscheid. Door allerlei omstandigheden. Dus waren we ook snel weer thuis. De uitvaartverzekering gebeld en er zou om 13.00 uur iemand komen. We waren in schok.

En toen stond C. op de stoep. Een leuke, vriendelijke vrouw, die naar later bleek onze steun en toeverlaat zou zijn. Laat op de avond bellen? Geen probleem. Net als zondagochtend.

Ik had wel een idee wat ik wilde. Zoons en schoondochter waren er ook bij. 

Veel herinneringen werden opgehaald. Gehuild maar ook gelachen. Wat voor bloemen, wie gaat er spreken, wat voor muziek.

C. stelde voor dat ik ook wat zou zeggen. Maar nee, dat kon ik niet.

Misschien wat op papier zetten en een ander dat laten lezen was haar suggestie. Uiteindelijk besloten om het toch maar zelf te doen.

Toen kwamen de foto's ter sprake. Misschien een leuk idee om een collage samen te stellen?

En dat resulteerde in een ware zoektocht door duizenden foto's die Lief had gemaakt en die op de computer stonden.

Dat was zo mooi. De Lief van vroeger. Hoe hij was. Liefs, zorgzaam en vol humor.

Het was een drukke week. Hectisch en emotioneel.

De kaarten werden op zondag bezorgd en moesten dezelfde middag op de post.

Mijn speech schreef ik in een keer. En veranderde er niets meer aan.

Jongste zoon was druk met de foto's en liedjes. Prachtig werd het.

Vrijdag is Lief overleden, maandag was de eerste rouw bijeenkomst. Voor een klein groepje. Dat was de wens van Lief.

Fijn dat we nog even allemaal bij elkaar konden zijn

Afscheid nemen. Wat in het ziekenhuis niet kon.

Liefs Joanne 😘 🧡