Kostbare schatten

Toen de kinderen het ouderlijk nest verlieten hadden wij ineens veel ruimte. Een slaapkamer voor ons, op de tweede verdieping een kamer voor Lief waar de computer staat en verschillende kasten en persoonlijke dingen. 

Een kleedkamer voor mij. Nog steeds zo leuk!

En een grote kamer waar een hele wand een kastenwand is. Zes stuks van de vloer tot het plafond. Samen in elkaar gezet. Een beetje een misrekening want het past net.

Drie kasten voor Lief en drie voor mij. Voornamelijk voor spullen.

En Lief bleek een verzamelaar. Je kon het zo gek niet bedenken of hij had het in de kast liggen. De kinderen wisten dat en hadden er ook regelmatig plezier van. Maar de planken en kasten puilden uit.

"Moet ik toch een keer uitzoeken", zei hij vaak. Maar het bleef bij woorden.

Na zijn overlijden keek ik er eens in. Gereedschap, foto's, heel veel foto's en nog veel meer.

Ik pakte een bak en ging erbij zitten. Juweeltjes kwamen te voorschijn. Dingen die ik kwijt was. Ons eerste fotoalbum toen wij net verkering hadden.Ons trouwalbum. En tot mijn vreugde ook brieven die ik hem schreef toen wij vier maanden verkering hadden en hij met een vriendengroep naar Spanje ging.

Zo gehuild toen.

En Valentijnskaarten. Nog zelf geschreven. Iets wat hij de laatste tijd niet meer deed. Met lieve woorden. 

Kaarten, zoveel kaarten. Verjaardag, vaderdag, gewoon een lief kaartje. Alles had hij bewaard.

Ik heb het goed opgeborgen. Onze trouwkaart, verlovingskaart en de geboortekaartjes van de kinderen. Alle schoolfoto s van de lagere school.

Ik heb het gelezen. Met een lach en een traan.

Een mooie, kostbare herinnering.

Liefs Joanne 😘 🧡