Het leek zo leuk

Jongste zoon wilde heel graag een keer naar Preston Palace. Zag wel de reclame op tv maar had er niet echt een beeld bij.

Maar deze meivakantie was het zover en hij vroeg of ik mee wilde. " Is goed voor je, mam, even weg".

Gelijk had hij wel. Ik kwam niet zoveel de deur uit. Behalve naar mijn kinderen.

Dus gingen wij gisteren op pad. Vroeg, want het was wel anderhalf uur rijden. Zijn vriendin opgehaald en gezellig achterin met de kleinkinderen. Kleindochter wilde graag een spelletje doen en daar waren wij druk mee.

Tegenwoordige tijd, op de telefoon.

Eerlijk gezegd vond ik het geweldig. Drie kwartier lang.

Eerst naar het restaurant voor een heerlijke brunch.

Zo uitgebreid en goed verzorgd.

En toen gingen wij op pad.

Vriendin loopt met een kruk. Zij heeft vorig jaar haar kruisbanden gescheurd. Veel te lang mee gelopen, want volgens de arts had zij niets.

Uiteindelijk eind november geopereerd. Maar het revalideren gaat niet zo snel.

Blij dat zij weer rondliep en mee kon maakte het uitje toch wel speciaal. Zij liep voor mij, ik hoorde een luide kreet en zij viel op de grond. Zoveel pijn.

Haar knie ging op slot en daardoor kwam zij erg ongelukkig ten val. Van de pijn viel zij flauw.

Er was genoeg hulp. Lieve mensen.

Uiteindelijk een ambulance gebeld. Zij kon niets meer en er moesten foto's gemaakt worden.

Afgesproken dat ik mee zou gaan en zoon achter zou blijven met de kinderen. Dat was de beste oplossing. 

Het was even slikken. Vreselijk voor vriendin maar in het begin had ik het echt moeilijk.

Vijf uur op de Eerste Hulp gezeten. In een kamer met allemaal apparatuur met piepjes. Het bracht mij terug naar begin februari.

Vriendin had vreselijk veel pijn. Een arts onderzocht haar en er werden foto's gemaakt. Ik hield via WhatsApp zoon op de hoogte.

Wachten, wachten, wachten.

Ik maakte nog grapjes. Over Mac Donald's. Die naast Preston Palace lag. Waar je onbeperkt kon eten en drinken. 

" Gaan we toch nog daarheen", zei ik. Want dat wij niet terug konden was wel duidelijk.

Eindelijk kreeg zij de uitslag. Niets gebroken. Dus een brace om en zij mocht weg.

Maar de pijn bleef. Erge pijn. Ze mocht erop staan, belasten. Maar dat ging niet 

Zoon gebeld dat hij ons kon ophalen. Met moeite en pijn zat zij in de auto. Anderhalf uur terug.

Zij verblijft, door haar knie, momenteel bij haar moeder. Die wij hadden ingelicht. Nog even nagepraat en toen naar huis 

Ik was gesloopt. Door het lange wachten, de emoties op de Eerste Hulp. Ik lag er vroeg in.

Vanmorgen aan Vriendin gevraagd hoe het ging.

Niet.

Ze heeft het ziekenhuis gebeld. En eind van de middag werd zij terug gebeld.

De foto's werden nog eens goed bekeken en zij had een dubbele breuk in haar knie.

In Almelo hebben ze waarschijnlijk een ander röntgenapparaat.

Zoon belde net. Vriendin is met spoed door de ambulance opgehaald. De pijn was inmiddels ondraaglijk geworden.

Nu is het afwachten wat er gaat gebeuren. Waarschijnlijk een operatie. 

Ik hoor het nog wel.

Hoe een fijn begin van een dag zo verkeerd kan aflopen 

Liefs Joanne 😘 🧡