Schrale troost
Een week sinds de uitslag. Een week waarin mijn vermoedens werden bevestigd. Dat het vele malen erger was had ik niet beseft.
Wat ging er om in Lief? Heeft hij er weet van gehad? Besefte hij wel dat er iets niet goed zat?
En zijn angst om naar een arts te gaan. Ergens had ik een klein vermoeden. Mijn tweede vader had Alzheimer. En hij kwam in het Sarphati huis terecht. Op de gesloten afdeling. Wij gingen elke week op bezoek. En het was schrijnend om te zien.
Wij probeerden er nog wat van te maken. Namen altijd wat lekkers mee, gingen wandelen. Want met ons mocht hij naar buiten.
Hoe hij elke keer weer riep dat hij naar huis wilde
Lief heeft een paar keer aangekaart dat hij zoiets niet wilde.
" Je stopt mij toch niet weg, he Jo", zei hij dan.
Uiteindelijk meed hij de zorg. Sinds 2013 niet meer naar een dokter geweest. Hij kreeg ook lichamelijke klachten. Benauwd, heel erg moe.
Ik heb gevraagd, gesmeekt of hij zich niet na wilde laten kijken.
Dat ik bezorgd was.
Maar hij reageerde boos en op een gegeven moment begon ik er maar niet meer over.
De kinderen hebben het ook voorzichtig aangekaart. Maar hij wuifde het weg. Niets aan de hand. Staartje van corona.
Als je dan hoort dat hij meerdere hartaanvallen heeft gehad begon ik mij erg schuldig te voelen.
Wanneer dan, vroeg ik aan de arts.
Recent, zei ze. Maar meer kon zij ook niet vertellen.
Was het die keer dat hij uit bed viel?
Of midden in de nacht overeind zat omdat hij benauwd was?
Ik voel mij schuldig. Had ik er wat aan kunnen doen?
Hij was heel erg ziek volgens de arts.
Dat er een vorm van dementie is gevonden, daar ben ik blij om. Klinkt gek maar nu weet ik dat zijn gedrag voortkwam uit zijn ziekte.
Het afsluiten gaat nog niet goed.
Ik had Lief de laatste jaren van zijn leven heel wat anders gegund. Nu moet het voor hem heel zwaar geweest zijn. Misschien was hij wel eenzaam, bang ook
Ik weet het niet.
Er is hem wel een lijdensweg bespaard gebleven.
Een schrale troost.
Liefs Joanne 😘 ❤️
Joanne, misschien moet je hulp zoeken bij jouw rouwproces. Dit is zo heftig, dat is in je eentje niet te doen. Zoveel verdriet, maar ook schuldgevoel. Iedereen zegt vast tegen je dat dat niet nodig is, maar daar ben jij niet mee geholpen als je dat gevoel toch hebt.
BeantwoordenVerwijderenIk sluit me bij Ferrara aan. Sterkte!
BeantwoordenVerwijderenIk herken veel van wat je schrijft. Mijn man veranderde ook en wilde ook niet naar een dokter, uiteindelijk is de huisarts thuis geweest en heeft een simpel tekstje gedaan en de uitslag was duidelijk: Alzheimer. Mijn man heeft er nooit over willen praten en werd boos of liep weg als ik het toch probeerde. Hij is drie jaar geleden overleden. Natuurlijk voel je je soms schuldig, dat had ik ook maar dat slijt. Heel veel sterkte en neem rustig de tijd om te rouwen. Ella van het blog: angryoldwife@ blogspot.com maar ik heb tot 1 aug een bloq vakantie
BeantwoordenVerwijderenLieve Joanne
BeantwoordenVerwijderenHet is goed dat je weet wat er aan de hand was en dat je vermoedens klopten .Maar nu zit je met dat schuldgevoel wat aan je vreet om het maar zo te zeggen . Ik denk dat Ferrara gelijk heeft en je hulp nodig zal hebben bij dit rouw proces .Wij kunnen zeggen dat je geen schuldgevoel hoeft te hebben omdat je niets kon doen omdat je man niets wilde .Je man wilde en durfde blijkbaar geen arts in te schakelen uit angst wat er kon gebeuren Met zulke woorden van ons hoe gemeend ook schiet je niets op ,zoek hulp lieverd want dit is teveel om alleen te verwerken .Mijn man heeft zich een tijdje geleden laten testen omdat hij zich zorgen maakte omdat hij erg vergeetachtig is geworden ,vaak even niet op worden en namen kan komen ..Ik heb steeds gezegd dat zijn hoofd Te vol zit met zorgen om mij en onze toekomst en nog een paar dingen die er spelen .Er is gelukkig geen sprake van dementie maar de grote zorgen en ook natuurlijk de leeftijd van 77 speelt mee .Het was toch ook voor mij een geruststelling al kan ik zijn zorgen helaas niet wegnemen . Ik wens je veel sterkte .
Heel veel liefs Elisabeth