Allang of pas
Het valt mij op dat sommige mensen denken dat je nu wel verder kunt. Het is toch alweer een half jaar geleden?
Als ze vragen hoe het is en ik zeg dat het op en neer gaat. De ene dag beter dan de andere.
En dan kijken ze verbaasd.
Dus nu zeg ik gewoon dat het goed gaat en zet mijn mooiste glimlach op. En daar wordt ook weer raar naar gekeken.
Staat het vast hoe lang je rouwt? Of hoe kort?
Ik weet het niet. Maar het gaat redelijk. Gezien de omstandigheden. Tegen sommige dingen zit ik aan te hikken
Nooit alleen gewoond. Nooit alleen op vakantie geweest. Behalve twee dagen op de camping van jongste zoon.
20 jaar en getrouwd vanuit huis, zo het huwelijk ingerold.
Als enige meisje beschermd opgevoed.
En nu sta ik er alleen voor.
Ik heb schatten van kinderen die dag en nacht voor mij klaar staan. Als ik dat wil. Maar ik wil het niet
Ik wil het juist alleen doen.
De boodschappen, het eten koken, de tuin bijhouden (echt niet mijn ding maar toch maar gedaan). De kliko.
Het is twee stappen vooruit en soms een stap achteruit.
Meezingen met een lied op de radio om vervolgens in tranen op de bank te belanden.
Toen Lief net was overleden was ik boos. Dat hij niet naar de dokter was gegaan.
Nu is dat gezakt en ben ik verdrietig dat hij nooit meer terug komt.
Het heeft nu wel lang genoeg geduurd denk ik dan.
Langzaam komt het besef dat ik echt alleen verder moet.
En dat gaat stapje voor stapje steeds beter.
Met soms nog wel wat traantjes.
Omdat ik hem mis.
Liefs Joanne 😘 🧡
Joanne, rouwen kan niemand je voor doen dat is zoiets persoonlijks. Er staat geen tijd voor en het gemis zal altijd blijven. Je moet alleen verder en elke hindernis die je neemt is er weer eentje, maar wanneer en hoe je die neemt is aan jou. Ik begrijp je, maar dat zal je niet verbazen. Sterkte.
BeantwoordenVerwijderenIk waardeer je reacties enorm.
VerwijderenOmdat je mij begrijpt. Want je maakt het zelf mee. Het rouwen, het gemis.
Heel lief. Dankjewel.
Hoe gaat het verder met jou?
De meeste dagen gaat het wel goed en de slechte dagen laat ik over me komen want er tegen vechten heeft geen zin, dan pakt het je op een ander moment. Ik laat het verdriet volop toe als het daar is. De ene keer is het heftiger dan de andere keer en dat is dus niet te voorspellen. Hangt ook van de omstandigheden af. Voor alles is een eerste keer zonder je partner. Deze week bijvoorbeeld lunchen met vrienden, dat is voor alle partijen het eerste kwartier slikken, zo zonder de vierde in het gezelschap. Toch ga ik dat niet uit de weg, want het blijft een prettig gebeuren, contact met vrienden. Handel zoals jij het wilt en prettig vindt, de buitenwereld kan er van alles van vinden, maar jij moet jouw weg zien te vinden.
BeantwoordenVerwijderenLieve Joanne en Ferrara, ik wens jullie alle goeds en heel veel kracht toe. Het doet me goed om te lezen hoe of jullie elkaar steunen. Liefs, Geesje
BeantwoordenVerwijderen