Even een berichtje van mij

Het is alweer een tijd geleden dat ik geblogd heb. 

Hoe gaat het nu? Naar omstandigheden redelijk wel. Zoiets.

Ik had het nooit gedacht. Dat het zo'n impact zou hebben. Dat ik heel veel moeite heb met het verlies van Lief. Omdat het zo plotseling ging? Omdat er geen afscheid was?

Toen wij op de IC kwamen was hij al niet meer aanspreekbaar. En kort daarna overleed hij. 

Omdat ik om een autopsie had gevraagd was er na het overlijden ook geen tijd om nog even bij hem te zitten.

En zo zaten wij na een half uur volkomen in shock bij mij thuis.

Het hielp ook niet mee dat ik zelf een behoorlijke griep had en niet meer in het ziekenhuis ben geweest.

Met een 'tot morgen' namen de kinderen afscheid. En er kwam geen morgen meer.

Het alleen zijn went nog steeds niet. Begrijp mij niet verkeerd. Ik kan heel goed alleen zijn. Vindt het op zijn tijd ook wel fijn. Ik ben niet zielig of eenzaam. Maar wetend dat Lief gewoon nooit meer terugkomt maakt mij erg verdrietig.

Maar er zijn ook momenten dat ik weer kan genieten van kleine dingen.

Ik heb fantastische kinderen. Die feilloos aanvoelen waar ik op dat moment behoefte aan heb. Even bellen, appen of gewoon gezellig koffie drinken.

Mee naar Ikea, ergens een hapje eten, of gewoon bij hen thuis met de kleinkinderen een spelletje doen.

Overdag gaat het wel. Ik geniet van mijn eerste kopje koffie 's morgens en een ontbijtje. Ik rommel wat in huis, ga wandelen en ik doe mijn boodschappen. Waar ik erg van geniet. 

Gewoon rondneuzen, zelf weten wat ik eet. 

Afgelopen augustus was mijn trouwdag. 50 jaar. Ik wilde wel iets doen maar niet rond die datum.

Dus gaan wij in de herfstvakantie een paar dagen weg. Met z'n achten. All Inclusive. 

Ik heb er zin in en zie er ook een beetje tegenop. Een beetje dubbel. Hoe zal het gaan. De eerste keer weg zonder Lief.

En de feestdagen. Dat is ook al rond. Met z'n allen brunchen bij Van der Valk. Daarna cadeautje uitpakken en de rest van de dag rustig aan. Een hapje en een drankje. Niet uitgebreid boodschappen doen, eindeloos in de keuken staan.

12 november heb ik een afspraak bij de notaris. Voor een testament en levenstestament.

Dat wil ik graag regelen. Omdat ik nu alleen ben.

Het eten 's avonds blijft moeilijk. Het slapen gaat iets beter.

In het begin worstelde ik met het dekbed. Het ging alle kanten op. 

Toen bedacht ik dat ik de kant van Lief kon instoppen. En nu voelt dat vertrouwd.

Verder ben ik af en toe best krakkemikkig. Heb ook enorme pijn in mijn rug gehad. Maar gelukkig gaat dat weer beter.

Zo, nu zijn jullie een beetje op de hoogte.

Liefs Joanne 😘 🧡